Welkom op ONS blog

Welkom, van harte welkom op ons blog

Dit is het blog van Elisabeth Smelik en Minthe blindengeleidehond.  Minthe helpt mij niet alleen dagelijks de weg te vinden, mij veilig langs allerlei obstakels te leiden of zitplaatsen  en deuren te zoeken. In dat opzicht is Minthe een fantastisch  ‘hulpmiddel’, een erg fijn levend hulpmiddel. Juist omdat ze een blij ei is en iedere dag weer vrolijk met mij op pad gaat, mij veel liefde geeft en altijd zorgzaam is, zijn wij een hecht  team. Minthe is voor mij een super lieverd, dat is niet alleen mijn mening. Minthe heeft veel fans, die haar allemaal zo zouden willen meenemen (dat gebeurt niet!). Ik ben stapelgek op mijn blije ei en zij op mij.

 

Daarnaast willen we graag de plastic doppenactie onder uw aandacht brengen wanneer  u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont.  Een fijne groep vrijwilligers van de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland verzet bergen plastic doppen voor deze geweldige actie. We zijn altijd op zoek naar plastic doppen. De doppen worden gerecycled en brengen geld op voor de basisopleiding van honden zoals Minthe en andere geleidehonden. Op de pagina hierna vindt u daar meer informatie over. 

Wat een hondenleven

Met enige regelmaat vragen mensen mij of het niet zielig voor Minthe  is dat ze altijd moet werken. Of men vraagt zich hardop af of geleidehonden wel een fijn leven hebben. De eerste keer dat iemand tegen mij zei “jouw hond heeft tenminste een leuk leven” viel mijn mond bijna op de grond. Van verbazing. De implicatie dat alleen ik goed voor mijn geleidehond zou zorgen is onzinnig.

Tekst loopt door onder de foto’s

Minthe gaat uit haar dak op het strand van Schiermonnikoog

Met mijn vriendinnetje Lizzy

Tussen de voeten iedereen in de gaten houden in de

Spelen in het bos

Overleg met mijn neefjes Gregor en Guinnes

Ha baas!

Minthe heeft, zoals het overgrote deel van alle geleidehonden, een geweldig leven. Altijd samen op pad, nooit alleen, het beste voer, de beste verzorging die er bestaat. Voordat iemand een geleidehond krijgt, moet een cliënt aan allerlei voorwaarden voldoen. Zoals voldoende werkaanbod hebben, de hond zelfstandig kunnen verzorgen, zelf kunnen uitlaten, mobiel zijn, enz. Als gebruiker van een geleidehond teken je een bruikleenovereenkomst. Hierin staat wat je als baas verplicht bent om te doen voor en met je geleidehond.

Ondertussen kennen we door de plastic doppenactie veel puppypleeggezinnen met geleidehonden in opleiding of geleidehondgebruikers. Of het nu een blindengeleidehond, buddyhond of assistentie-hond betreft, ze hebben stuk voor stuk een prachtig leven. Alle bazen zijn dolgelukkig met hun hond.

Wat niet kan is dat iedere baas de beste, de mooiste en de liefste geleidehond heeft, maar wij ‘de gebruikers’ vinden dat stuk voor stuk toevallig wel! Minthe is de mooiste, liefste, leukste beste geleidehond ter wereld. Dat kan niet anders 😎🤩

Mocht het bij hoge uitzondering niet werken tussen een baas en de hond, dan grijpt de hondenschool in. De gebruiker krijgt tijdelijk extra begeleiding of een probleem met de hond (durft bijvoorbeeld opeens de trein niet meer in) wordt met een trainer en de gebruiker ter plaatse opgelost. Wanneer dat niet lukt kan het zijn dat de geleidehond een paar dagen terug naar school gaat voor hertraining. De gezondheid van de hond wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Onze honden mogen niet dik worden, moeten voldoende werk hebben, maar ook voldoende gelegenheid om te kunnen ontspannen. De ene hond speelt liever met speeltjes en een hond als Minthe speelt het liefst met andere honden. Geleidehonden vinden hun werk een leuk spelletje, waar ze vaak uitbundig voor worden beloond. Wanneer een hond in opleiding laat merken dat hij/zij ongelukkig wordt en stress ervaart van het (toekomstige) werk, dan dramt de hondenschool niet door en wordt er naar een gouden mandje gezocht. Een afgeleverde hond is een gezonde, blije en bekwame geleidehond. Het dierenbelang staat altijd voorop.

Ondertussen heb ik natuurlijk het blijste ei van heel Nederland, dat haar werk beter doet dan alle andere honden ter wereld. Ze is de braafste, de liefste de mooiste blindengeleidehond. En is nooit ondeugend. Ik ga er zomaar vanuit dat iedereen het daarmee volledig eens is!

😎😇😂🐕🐾🐾

De jaren beginnen te tellen, maar ik blijf een blij ei

Traplopen

Dit schreef ik een tijd terug. Trappen op, trappen af Traplopen is niet gemakkelijk wanneer je als blindengeleidehond je baas er veilig op en af wil leiden. En helemaal niet wanneer …. Laat ik het uitleggen……. Ik kan prima trappen zoeken, de leuning aanwijzen, mijn voorpootje op de eerste trede zetten en wachten tot mijn baas zegt dat ik omhoog of omlaag mag. Vervolgens netjes naar boven en naar beneden lopen. Ik kan dat heel goed. Wat ik ook uitstekend doe, is het aanvoelen van mijn vriendin. Zo merkte ik dat zij dat traplopen niet fijn vond, naar boven ging nog wel, maar naar beneden sidderde haar spanning door mijn beugel heen. Ik ging steeds verder van de trap naar beneden toe stil staan om haar te waarschuwen. Ze begreep het niet goed, maar ik bedoelde: “wil je echt die trap daar in de verte af?” “Kun je niet beter de lift pakken?” Wanneer ze dan toch de trap af wilde, dan ging dat moeizaam en erg langzaam. Veel getrek aan mijn tuig en lijn, het werd een enge toestand.  Tekst loopt door onder de foto’s

Even uitrusten, heb gerend

Netjes zitten voor een foto, natuurlijk

Werken gaat langzamer, maar goed/

Grijze haren op mijn rug en het puntje van mijn staart

Slapen is mijn favoriete bezigheid

Daar kregen wij hulp bij van KNGF Geleidehonden in de vorm van Hennie. Het lag niet aan mij, het lag aan de baas. Een heel verhaal. Tegenwoordig is het echter de omgekeerde wereld. Mijn baasje vindt de trap allang niet meer eng. Erop en eraf ze doet het goed. Alleen nu is het zo dat ik ouder word en sinds een tijd wil ik geen trappen meer af of op. Daarom zoeken we nu altijd de liften op. Dat kan ook. En als het dan toch moet, doet ze me aan de lange lijn en mag ik rustig naar beneden. Zij houdt de leuning goed vast. Soms laat ze me op stations naar trappen zoeken, maar dan zet ik haar gewoon voor de deur van de lift. Opgelost

Joepie 8 jaar!

Gisteren was het 1 mei en de dag van de arbeid en toevallig ook mijn verjaardag (ik wist gewoon dat ik een echte carrière zou krijgen.) Acht jaren geleden kwam ik met een flink aantal broertjes en zusjes ter wereld. Ik kom uit het eerste nest van super moeder Freya (retriever) en papa Clifford (labrador). 

Tekst loopt door onder de foto’s 

Verjaardagskaart speciaal voor mij

Ha baas, let je wel op?

Tussen de voeten van baasje in de trein

Texel 2 september 2018

Bezoek aan mama Freya 2017

Puppy Minthe 6 weken

Dol op mijn baasje

Met mijn neven in de auto, HELP! 2018

Mama Freya heeft mijn vrouwtje een paar keren ontmoet. Al de namen van mijn broertjes en zusjes beginnen met een M. Persoonlijk vind ik Minthe wel de mooiste naam van het hele nest. Ik heb in de loop van mijn leven met een paar familieleden mogen spelen, met mijn zusjes Mira en Missy, ook met mijn halfbroer Beemer en mijn knappe neefjes Gregor en Guinness. Ik maak deel uit van een grote en leuke familie! Zeveneneenhalve week na mijn geboorte ging ik naar mijn puppy pleeggezin. Daar ben ik een jaar geweest. Ze hebben me heel goed opgevoed. Mijn baasje is daar nog iedere dag blij mee. Met 14 maanden mocht ik naar de hondenuniversiteit van KNGF Geleidehonden in Amstelveen. Mijn studie voor blindengeleidehond verliep zeer voorspoedig. Ik was een snelle leerlinge. In januari 2013 ging op sollicitatiegesprek bij mijn eventuele baasje Elisabeth. Dat werd een succes! Helaas moest ik terug naar Amstelveen, want de studie duurde nog 2 maanden. Op 4 maart 2013 kwam mijn nieuwe baasje naar Amstelveen. Oh wat vond ik haar lief! Ze mocht twee weken lang intern samen met mij leren hoe het (samen)werkt met een blindengeleidehond. Mijn nieuwe baas had talent, maar stoepjes af vond ze eng. Daarom kreeg ze een langere signaleringsstok om de diepte te meten. Toen ging het beter. We liepen de sterren van de hemel in het grote Amsterdam. Na twee weken mocht ik mee naar Schildwolde, maar mijn tuigje bleef op school. In de week daarna kwam mijn trainer Rijk met het geleidetuig naar ons toe (poehee wat een schrik, ik was even bang dat hij mij weg zou halen bij mijn nieuwe baas) en hebben we een drietal dagen getraind op verschillende locaties in de stad Groningen. Vandaag ben ik acht geworden en woon sinds een half jaar in Assen. Ik heb opnieuw allemaal nieuwe routes geleerd. Dat ging mij gemakkelijk af, maar mijn baasje was opeens weer onzeker. Daar snap ik niets van! De school heeft onlangs gezegd dat ik met pensioen mag gaan. Ik denk dat ik dat fijn vind, want af en toe valt het werken mij zwaar en word ik heel erg moe. Ik probeer mijn baas te verleiden om op bankjes te gaan zitten, of ren een restaurant in als de deur openstaat in de hoop dat ze daar iets gaat eten of drinken. Gelukkig wordt ze nooit boos. We wachten af wanneer de nieuwe collega in huis komt. Als hij of zij niet aardig is, stuur ik die indringer direct terug naar Amstelveen.

Internationale dag van de geleidehond

Gisteren, 24 april, was het de dag van de geleidehond. Tot mijn verbazing werd ik hierover gebeld door RTV Drenthe voor een radio interview per telefoon. Daar hoef je je niet veel van voor te stellen. Precies 3 minuten duurde het interview. Er was zoveel wat ik in die paar minuten had willen zeggen, maar het bleef hangen bij het pensioen van Minthe en een beetje over afgekeurde honden. Achteraf was dat waarschijnlijk het speerpunt van de interviewer, maar de tijd was te kort. Vannacht schoot ik wakker en wist opeens precies wat ik had willen vertellen. Een jaar geleden ben ik samen met Minthe, zonder enige vorm van begeleiding, een midweek naar Schiermonnikoog geweest. Zelf met het openbaar vervoer, de boot, de bus en zelf de verblijfplaats zoeken zonder hulp van mensen, maar met behulp van Minthe. Het waren uitzonderlijk mooie warme dagen. Buiten ontbijten en buiten koffie drinken. ’s Ochtends genieten van een wandeling (Schiermonnikoog is niet groot en alle wegen leiden naar het strand of het dorp). Juist dit! Zonder Minthe was het niet mogelijk geweest om zoiets zelfstandig te doen. Tekst gaat verder onder de foto’s.

Door en met Minthe ben ik een zelfredzaam mens, kom ik overal, doe ik de dingen die ik graag mag doen en hebben we samen dikke pret. Minthe is een pretletter en van het strand wordt ze een dwaas ding. Ik kon heerlijk in een kuil zitten terwijl zij aan het rondrennen was. Af en toe kwam ze me begroeten of om een beloning vragen. We zijn veel leuke mensen tegengekomen. Volledig spontaan aangeboden heb ik twee lange wandeling met anderen kunnen maken, terwijl Minthe grote stukken heerlijk los mocht dartelen. Wanneer ik voor het ontbijt het pad naar de dijk met haar liep, kon ze lekker even haar eigen honden zaken doen. In de stilte was het tegelijkertijd een kakofonie van vogelgeluiden. Zo mooi! De zilte geur van het wad en de zee in onze neuzen. We hebben samen van iedere minuut genoten. Wat voor veel mensen ‘normaal’ is, is voor ons bijzonder. Dagelijks ben ik mij daarvan bewust. Minthe en ik vormen een team, wij zijn werkelijk een goed samenwerkend geheel. Daarnaast is het zoveel gemakkelijker geworden om contacten te leggen. Iedere dag spreekt iemand mij wel aan over Minthe. We zijn slechts 6 maanden geleden verhuisd naar een voor ons volstrekt vreemde woonplaats. Ondertussen kent Minthe de noodzakelijke routes en kom ik veilig op alle plaatsen waar ik moet zijn. Met de navigatie op mijn telefoon komen we zelfs op plaatsen waar we niet eerder waren. Ze wordt ouder nu en het werken begint haar zwaarder te vallen. Straks wordt haar werk ingenomen door een andere hond. Haar plaats in ons huis blijft gelukkig.

De laatste les

De laatste nieuwe route Sinds 6 maanden wonen we in Assen. Samen moesten we veel nieuwe routes leren. Minthe leert snel, maar het kost haar en mij veel energie. Afgelopen dinsdag hebben we echter een route geoefend die ze heel leuk vind. De heenweg ging altijd al goed, maar terug verdwaalden we samen telkens en ik had geen idee waarom. Het is de route naar een fijn plekje waar ze lekker en veilig los kan lopen. Een stuk bos aan de andere kant van ons park. Ver van het spoor vandaan. De laatste keer dat ik het erop waagde, hebben we ruim anderhalf uur lopen dwalen voordat we thuis waren. Minthe vindt het te gek daar. Hier nog even kijken, daar onderzoeken wat er achter de volgende bocht ligt, bij de paarden kijken. Oh daar is nog een leuk bruggetje, en baas weer een bankje. Ga even zitten baas, dan kan ik snuffelen. Het gebeurt mij zelden dat ik mijn telefoon vergeet, die keer wel. Dom, want ik wist dat ik de route terug niet onder de knie had. Zonder telefoon kan ik de loopnavigatie niet aanzetten. We kwamen heel lang geen mensen met of zonder honden tegen. Op een zeker moment liepen we over een pad van asfalt en ging Minthe haar staart plotseling in standje super snel. Ze wist de weg weer (knap ding) en was aan een flinke bak met water toe. Ze versnelde haar tempo. Al gauw had ik ook in de gaten waar we waren! Veilig thuis en 8 kilometer in de benen en pootjes. 

Naar het station in Assen. Shared space. Dat vinden we allebei niet fijn.

Afgelopen,dinsdag  tijdens onze laatste mobiliteitsles, zijn we naar die plek gegaan. Er staan bankjes. Het is een speciale plek waar je kunt zitten wanneer je rust om je heen wilt hebben. Daar kwam mijn ergotherapeute Tina achter. Zij heeft een foto gemaakt van de plaquette midden in het bos. Uiteindelijk was de terugweg reuze gemakkelijk en snel aan te leren. Dit keer moest ik de route goed aanleren, want Minthe wil hier niet naar huis. Gelijk heeft ze! Wat een geweldige plek om te zijn. Alle foto’s zijn door Tina gemaakt. Ook van een les eerder bij het station van Assen. Het was een prachtige zonnige middag voor de laatste mobiliteit-training. Dankjewel Tina voor alles! En nu moeten we het samen doen, Minthe en ik.

Waarom shared space zo ongelooflijk eng is voor ons

Zou die bus die voorbijscheurde ons wel hebben gezien?

Houd de lijn vrij

Deze week is de campagne “Houd de lijn vrij” van start gegaan. Het toeval wilde dat Minthe en ik op een basisschool in Alteveer (Gr) voor een voorlichting over mensen met een visuele beperking in het verkeer waren uitgenodigd. Minthe vindt het altijd heerlijk om op pad te gaan, zeker op plekken waar ze nooit is geweest. Op de school werden we vriendelijk ontvangen door de onderwijzeres en het allereerste wat ze deed was Minthe aaien. Foutje! Gelijk een leermoment dat we konden oppakken in de voorlichting. Een werkende geleidehond mag niet worden afgeleid, niet door de hond zomaar te aaien, niet door tegen de hond te praten of oogcontact te maken. 

Geleidelijn rechts geeft de richting aan naar oversteekplaats of rechtsaf gaan

Honger-labje

Ongeveer twee weken nadat ik Minthe had gekregen was ze opnieuw spoorloos. Na de gebruikelijke ochtendroutine van opstaan, douchen, ontbijten, Minthe voeren en uitlaten moest ik naar een vergadering. Vrolijk riep ik haar naam. Niets. Dus ik doorzocht eerst de beneden verdieping. Niet in het kantoor, niet in de woonkamer, niet in de televisiekamer, niet in de slaapkamer, niet in de keuken, bijkeuken en evenmin in de garage. Daarna naar boven. Roepen, zoeken. De paniek sloeg opnieuw heftig toe. Manlief was naar zijn werk, dus vragen of hij haar zag kon ik niet. De volgende stap was zelf de tuin in. Opnieuw roepen en fluiten. 

Geen Minthe. Angstig en verdrietig liep ik het huis weer in. Trok mijn jas uit en hoorde toen een geluidje uit de kast komen. Een snurkend geluidje. Verbeeldde ik me dat? Ik noemde opnieuw Minthe haar naam. Niets. Wat harder. Hoorde ik wat gekrabbel, heel zachtjes? Het geluid kwam uit de grote wandkast met schuifdeuren in de bijkeuken. Daarin stond op de grond de voerton van Minthe. Het zou toch niet waar zijn? Ik schoof de deur open en werd prompt heel enthousiast begroet door mijn blije Minhte. Wat een opluchting, maar ik heb me daarna ook de tranen gelachen. Mijn honger-lapje was bij het opbergen van haar wobbelkong (zie afbeelding bij de diashow) stiekem naast haar voerton gaan liggen. Daar komt immers al het lekkers vandaan. Gelukkig zat de deksel stevig op de voerton. KNGF Geleidehonden fokt zelf hun honden en de stichting neemt deel aan een wereldwijd fokprogramma met andere geleidehonden scholen. Daarom hebben ze vooral Labradors, Retrievers, Herders en kruisingen van deze drie op school. Dat is een bewuste keuze geweest. De honden worden gefokt op het graag willen werken, gezondheid en vriendelijkheid. Zo hebben ze voor het overgrote deel erfelijke aandoeningen uit de honden gefokt. HD en knieproblemen komen nauwelijks voor. Een ander voordeel van deze rassen is dat de honden graag wat doen voor iets lekkers. Daardoor zijn ze gemakkelijker te trainen met beloningen. Labradors en retrievers staan sowieso bekend om hun eetlust. Minthe, kruising retriever/labrador is een echt honger-labje. Nadeel is dat je altijd goed moet opletten dat je hond niet te dik wordt. Ongevraagd voeren komt helaas regelmatig voor. Mensen bedoelen het goed, maar het is van levensbelang dat onze kanjers niet te dik worden. Een te dikke hond is een ongelukkige hond, krijgt eerder gezondheidsproblemen en overlijdt gemiddeld jonger. KNGF Geleidehonden houdt daarom het gewicht van al hun honden gedurende hun hele werkende leven nauwgezet in de gaten.

MIJMEREN 

Zes jaren geleden, vermoedelijk rond deze tijd waren Minthe en ik aan het oefenen met routes, appèl, en samenwerken om een goed team te worden. De klik hadden we indertijd gelijk. Minthe haar looptempo was behoorlijk, hoger dan mijn eigen tempo en ik vroeg me soms enigszins wanhopig af of er ook ergens een stopknopje op mijn enthousiasteling zat. Nooit gevonden, maar mijn eigen conditie ging er wel fors op vooruit. Een onvergetelijke herinnering is de keer dat ik Minthe in Schildwolde op de Laan van Mees liet loslopen. De 2 kilometer lange oprit naar een afgebrande boerderij. Het rook er nogal sterk naar het boerenland die dag, maar in het voorjaar is dat vrij normaal. Minthe en ik hadden samen geoefend met terugkomen. Dat ging geweldig. Toen dat duidelijk was mocht ze echt vrij. Ik stapte rustig met mijn stok over de oprit. 

Teruggekeerd bij het beginpunt floot ik haar terug. Ik wilde het geleidetuig aandoen en wat voelde mijn handen? Een zeer vloeibare vreemde massa met een scherp ruikende mestlucht. Op het land waar Minthe zo dol enthousiast had gerend, gerold, en alles had gedaan wat des honds is, bleek die ochtend drijfmest uit te zijn gereden. Keurig naast me schudde Minthe zich eens lekker een paar keren uit. Ik zat van kop tot teen onder de drijfmest. Thuis heb ik zo goed als kwaad als dat ging haar buiten afgespoeld. Binnen schudde ze zich nog eens lekker een paar keren uit. Handdoeken erbij. Veel gewrijf en geschud. Zelf onder de douche gegaan, schone kleren aan. Tot zover alles goed … dacht ik, totdat Jan-Willem uit zijn werk kwam. Hij begon buiten al te roepen wat er in hemelsnaam was gebeurd, in huis begon hij nog harder te roepen. Hij verkeerde in shock. Kortom bijkeuken, keuken, hal en woonkamer waren van grond, via de wanden tot het plafond versierd met dikke en dunne druppels drijfmest. Uren is hij bezig geweest om de boel schoon te krijgen. Minthe? Zij vond zichzelf geweldig ruiken! De volgende dag zijn we wegens die geur naar een trimsalon gegaan. Kijk ook zo komt een geleidehond aan haar trekken! Daarna hebben we in het voorjaar deze route niet meer genomen. Hoewel ze met het loslopen, als ze de kans krijgt, nog steeds graag een modderbad neemt. Ze blijft een hondje.

Een week later lag hierachter mij drijfmest

Wat???

Alleen mijn pootjes zijn toch vies?

Gespot door d’andere baas in de modder

Badjas aan op weg naar huis

Vertrouwen moet je leren

Op 4 maart 2013 werden Minthe en ik een team. Die eerste paar maanden samen waren een bijzondere ontdekkingsreis. Enerzijds de vrijheid die ik plotseling kreeg door Minthe, maar anderzijds werd ik overvallen door veel onzekerheden. Deed ze het wel goed? Deed ik het goed? Waarom wilde ze niet langs een bepaald punt? Een plas die de hele weg bedekte. Met mijn stok controleerde ik neurotisch iedere op- en afstap. De eerste keer dat ik helemaal zelfstandig met Minthe naar Groningen ging (ik moest voor controle naar de tandarts), had ik mijzelf en Minthe extra goed voorbereid. Ik was met de bus naar Groningen afgereisd en had de overstap met de bus naar de tandarts geoefend. De route gelopen. Dit hebben we twee keren herhaald. Beide keren ging het uitstekend. Op de dag van de echte controle stapten Minthe en ik vol vertrouwen in de bus naar Groningen. We kwamen veilig aan bij de tandarts. Daar kwamen we het eerste obstakel tegen waar ik niet bij nagedacht had. De tandarts zit op de eerste verdieping en heeft alleen een wenteltrap naar boven. Naar boven ging moeizaam, maar het ging goed. Er was niets aan de hand met mijn tanden en kiezen, dus binnen 10 minuten konden we terug naar huis. De trap was snel gevonden, maar hoe ga je een smalle wenteltrap af? We (of ik?) durfden het samen niet. Uiteindelijk heb ik er hulp bij ingeroepen. Ik voorzichtig aan de leuning naar beneden en iemand anders met Minthe aan de riem naar beneden. Opgelost. Vervolgens op pad naar huis. We liepen samen over de stoep. Minthe wilde opeens naar links, maar in mijn hoofd klopte dat helemaal niet, dus gaf ik het commando “vooraan”, ze bleef weigerachtig staan. Nogmaals “vooraan”, ze ging op mijn aandringen lopen en daar opeens  pats boem lag ik breeduit over de stoep. Mijn handen kapot, mijn knieën en broek kapot en een hond die bij me stond te bibberen en mijn gezicht stond te likken. Wat was er aan de hand? Het waaide die dag behoorlijk en tijdens het bezoek aan de tandarts was er een stenen muurtje omgewaaid. Dat lag op de stoep. Minthe wilde er netjes omheen en haar baasje (ik) wist het beter. Het is helemaal goed gekomen. Na de grote schrik, Minthe geknuffeld, ben ik opgestaan (auw!) en gingen we samen verder. Van deze val heb ik goed geleerd veel meer op mijn kanjer te vertrouwen. Onze samenwerking ging daarna in korte tijd met grote stappen vooruit. Vooraan, vooruit, dikke lebber! Ondertussen ruim zes jaren samen onderweg!

Kennismaking januari 2013

Na zes jaren gewerkt te mogen hebben met een blindengeleidehond heb je ondertussen veel herinneringen verzameld. Minthe is mijn eerste blindengeleidehond. Zij heeft mij gekozen. Dat meen ik. De kennismaking begin januari 2013 met Minthe was een spannende gebeurtenis. Ter voorbereiding had ik het kleed  van onze vorige huishond gewassen en neergelgd, de bak opgezocht voor water. Schoongemaakt en gevuld. Rond 11 uur ging de deurbel. Daar stond Rijk (haar trainer) met Minthe. Minthe vloog direct als een wervelwind ons huis in. 

Ben grijs geworden ... 2019

Ondertussen gingen Rijk en ik in de woonkamer zitten. Minthe moest de hele benedenverdieping afsnuffelen (we woonden toen nog in een erg groot huis). Mijn onrust bereikte grote hoogtes. Waar was ze tocH? Rijk stelde me gerust. Minthe was het huis aan het keuren. Na een tijdje kwam de dame de woonkamer in. Ze vloog naar de waterbak, dronk als een bekakte dame, vlijde zich op het kleed naast mij op de grond en legde haar kop op mijn voet. Zo bleef ze vervolgens liggen. Dat gevoel alleen al. Ik geloof dat ik weinig opnam van alles wat Rijk mij te vertellen had. We hebben een stukje proef gelopen. Rijk had haar geleidetuig bij zich. Wat een ervaring! We vlogen letterlijk een rondje door Schildwolde. Nog even een bak koffie en de match was definitief. Maar … Minthe moest haar training nog afmaken en dus met Rijk mee terug naar Amstelveen. Rijk riep haar, maar ze kwam niet. Ze kroop nog dichter tegen mij aan. “Dat heb ik weer” riep hij. Werk ik al maanden met die hond, wil ze na een uurtje niet meer met me mee. Dat kwam goed en op 4 maart 2013 ging ik naar Amstelveen voor de twee weken durende opleiding. Tegenwoordig vindt de match plaats op de school in Amstelveen. We gaan ons daar samen op voorbereiden. Het kan nog maanden duren (daar rekenen we op).

Aftrap doppensite 2014

Op mijn kamer in Amstelveen 4-3-2013

Eerste winter 2014

Appel achter het huis 2013

Waar is mijn nieuwe baas maart 2013

Het pensioen gesprek

Gisteren (Valentijnsdag) was  een heel bijzondere dag. Iedereen die dit blog leest weet dat Minthe een dagje ouder wordt en soms klaar is met haar werk. Vorige week heeft de dierenarts vastgesteld dat ze lichamelijk helemaal gezond is. Gisteren kwam Hennie van KNGF Geleidehonden op bezoek voor een gesprek over het pensioen van Minthe. Tijdens zo’n gesprek word je helemaal bevraagd over het werkaanbod, waarom je een geleidehond wilt, of je in staat bent de hond zelf uit te laten. Of de tuin veilig is. Ik ben veel vragen alweer vergeten, want de emotie slaat tijdens zo’n gesprek toe. Mijn geweldige kanjer zomaar opeens ‘oud’  Een leven zonder haar aan mijn zijde en zonder een blindengeleidehond is niet voor te stellen. Minthe blijft als huishond, dus afscheid nemen van haar hoef ik niet op het moment van haar pensioen. Maar toch,  we zijn een super team samen. Dat zal straks flink wennen zijn aan een nieuwe vast geweldige hond.  Ik besef me goed dat ik enorm ben verwend met Minthe. Ze is een top hondje, dat naast haar geweldige werk, haar altijd vrolijke karakter, mij ook op allerlei andere gebieden steunt. Ze maakt mijn leven zoveel beter en mooier. Daarnaast scheelt zij door haar werk en liefde, mijn man een groot deel van zijn mantelzorgerlijk bestaan. Wat is er fijner dan een echtgenote die dingen onderneemt en zelfstandig is? Erop uit trekt als het even kan. Die zelfstandig op pad gaat en op reis. Zonder mijn kanjer zou  mijn vrijwilligerswerk (participatieraad, oogvereniging, ambassadeurschap, de plastic doppenactie in Noord Nederland, naar mijn moeder in Oegstgeest) niet mogelijk zijn of veel lastiger. Op 4 maart is ze 6 jaren voor mij aan het werk. Die tijd is omgevlogen.  Ze was een snelle leerlinge, ze was pas 22 maanden toen ze bij ons kwam.

Herinneringen aan de eerste tijd samen vliegen continue in mijn gedachten voorbij. Ik ga proberen in volgende blogs wat leuke herinneringen te delen. We hebben een heel stuk gelopen met Hennie van KNGF Geleidehonden. Ja hoor, dat had ik weer. Minthe deed het perfect en liet nauwelijks iets zien van wat ze de laatste tijd mij probeert te vertellen. Prachtig weer, staart in rotor standje 10 en lekker werken. Nauwelijks vertragen, niet telkens overal doen of ze moet poepen, kortom een top rondje. Ik vermoed het tandartseffect. Je hebt kiespijn en bij de tandarts is er opeens niets aan de hand. Mijn blije ei vond gisteren het werken prima. En mijn kanjer liet niets, maar dan ook niets zien van enige werkmoeheid. Ik had de indruk dat ze aan het opscheppen was, omdat ze maar al te goed ruikt dat Hennie van KNGF Geleidehonden is, dus beste pootje voor. Bovendien leek het voorjaar buiten. Zon, vogels, het was heerlijk. Toch zijn vandaag de papieren op de post gegaan om haar pensioen in werking te zetten. We wachten het af. De wachttijd is 2 tot 12 maanden. Wij gaan voor het gemiddelde …..

Lezingen over KNGF Geleidehonden

Mijn baasje geeft regelmatig lezingen. Ze weet veel over de verschillende honden van KNGF Geleidehonden en ze mag erg graag oeverloos over mij opscheppen. Een ideale combinatie. Vanzelfsprekend ben ik de beste blindengeleidehond ter wereld. Daar is weinig discussie over mogelijk. Gisteren mochten we voor het eerst een lezing houden in Assen zelf voor een groep lieve mensen. Het werd een informatieve, interactieve en gezellige ochtend. We hebben genoten. Ik ben braaf bij baas blijven liggen, maar op het einde mochten de mensen mij even aaien.

 

Donderdag blog-dag!

Donderdag is Minthe blog-dag! Iedere week een nieuw verhaal. 

Voor plastic doppen verzamelaars in het noorden van Nederland. 

Wanneer u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont, wilt u dan ook volgende pagina de doppenactie over de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland lezen? Hier staan leuke verhalen over de plastic doppenactie, maar ook belangrijke mededelingen, tips en vragen. 

 

Openbaar delen van mijn site wordt op prijs gesteld. U doet het voor alle mensen die honden zoals ik hard nodig hebben.

 

U mag mij ook altijd een e-mail sturen: minthe@minthe-doppenactie.nl