Welkom op ons blog!

Dit is het blog van Elisabeth Smelik, Minthe (pensionada) en Wendy blindengeleidehond.  

Minthe, ons blije ei,  heeft veel fans onder de doppen spaarders en ver daarbuiten. Per juni 2019 is ze met pensioen en onze super lieve huishond. Ze blijft de Doppen topper van de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland.

Wendy helpt mij sinds 15-07-2019 de weg te vinden, mij veilig langs allerlei obstakels te leiden, zitplaatsen en deuren te zoeken. Wendy en ik zijn druk bezig om een goed team te worden. Deze jonge enthousiasteling  heeft haar plek in onze harten al gevonden! We (Jan-Willem, Minthe en ik) zijn verliefd op haar. Ze heeft een pittig karakter, is slim en dol op zwemmen. 

Wendy en Minthe in het stilte bos

Doppenliefde

Daarnaast willen we graag de plastic doppenactie voor KNGF Geleidehonden Www.geleidehond.nl onder uw aandacht brengen wanneer  u in

Groningen,

Friesland,

Drenthe of de

kop van Overijssel woont.  

Een groep vrijwilligers van www.stichtingvriendendoppenactienoordnederland.nl verzet bergen plastic doppen voor deze geweldige actie.

We zijn altijd op zoek naar plastic doppen. De doppen worden gerecycled en brengen geld op voor de basisopleiding van geleidehonden. Op de pagina 2 vindt u daar meer informatie over. 

Balans hervinden

Door de wissel van geleidehonden, de training bij KNGF Geleidehonden in Amstelveen en de daarop volgende weken was het lastig zoeken naar balans in alle bezigheden. Het wennen aan een nieuwe blindengeleidehond is een klus. Minthe was lang geleden mijn eerste geleidehond. Toen ging er een wereld voor mij open, met een wauw gevoel. KNGF matcht gebruiker en hond. Minthe paste mij als een vertrouwde jas. Een rustig, bedaard hondje, met een zachtmoedig lief karakter. Wel een harde werkster, maar super braaf en behoedzaam. Met haar kwam mijn vrijheid. Mijn hele leven werd anders in positieve zin. Wat er nog over was van de ernstige depressie in verband met het snel verdwijnen van mijn zicht, loste in een paar maanden op. Ik kon de wereld aan! Hoewel ik natuurlijk allang in de gaten had dat Minthe ouder werd, was het moeilijk accepteren dat ze zou stoppen met haar werk. Gelukkig voor mij, nam ze dat besluit zelf. Op een dag weigerde ze bij station Leiden opeens dienst. Ze werd werkweigeraarster. 

Wisseling van de wacht

Slechts een paar weken later kwam het bericht dat Wendy een match voor mij zou kunnen zijn. Die match ging goed. Ik was gelijk verliefd op haar. Eenmaal thuis na de schoolperiode moesten we samen aan de slag. Dat vergde heel wat inspanning van mij en van Wendy. Een nieuwe jonge sterke hond, die reuze graag werkt. Mijn conditie was wat ingezakt de laatste tijd en Wendy kent mijn routes vanzelfsprekend niet. Opeens moest ik alles zelf goed weten. Dat bleek moeilijker dan ik dacht. Opeens liep ik regelmatig fout. Bovendien wonen we pas een jaar in Assen en mijn eigen straten kennis is niet al te groot. Gelukkig heb je tegenwoordig een app die Blind Square heet en heel nauwkeurig bijhoudt waar je loopt, die je vertelt hoe de straten heten, wat er om je heen te zien is. Alleen Wendy liep zo snel dat ik alles op alles moest zetten om haar wat langzamer te laten lopen. Dit dametje is een enthousiaste sterke beweeglijke nieuwsgierige tante. Daarnaast wordt ze dol enthousiast (wanneer ze wordt uitgelaten zonder tuig) van soortgenoten en vergeet ze dat ze aan de riem loopt. Dit zorgde voor een aantal vrij komische toestanden, waaronder een valpartij. Gelukkig was redding nabij. Het 4 weken bezoek van de trainer bracht de oplossing mee. Een gentle leader, een neusriempje waaraan de riem kan worden bevestigd. Van de ene op de andere dag had ik een hond die heel gemakkelijk is te sturen en met het uitlaten er niet plotseling vandoor gaat. Ze vindt de gentle leader prima, steekt zelf haar neus erin. Het is duidelijk dat ze daar al eerder kennis mee heeft gemaakt. 

Balans

Wanneer we in januari haar puppy pleeggezin gaan leren kennen, ga ik ze helemaal uitvragen over dit geweldige lieve knuffel hondje. Ze doet haar werk fantastisch! We beginnen al een goed team te worden. Ze is slim en leert snel Heel anders dan de bedaarde lieve Minthe, maar oh wat ben ik verliefd op haar. Wendy brengt veel plezier mee. Door de gentle leader voelen mijn schouders en handen ondertussen weer normaal aan. Nu loop ik trots gemakkelijk met twee honden door het bos en geniet, zonder in de bosjes terecht te komen, volop. Kortom er is echt balans ontstaan. 

Altijd meerijden

Ben heel lief

Zelf spelen

Altijd nieuwsgierig

Heerlijk genieten van haar rust

Vier weken bezoek

Eigenlijk 5 weken, want we waren met vakantie. Wendy en ik werken alweer 5 weken samen. Het gaat goed, heel erg goed. Jaap van KNGF Geleidehonden was blij met wat hij zag. Wendy is een leuke enthousiaste hond. Haar geleidewerk is geweldig. Alleen is ze af en toe overentousiast en wat onbesuisd. Ze  is beresterk. Dat betekent dat ze door haar enthousiasme mij soms bijna (zelfs een keer helemaal) omvertrekt, tenzij ik op tijd de beugel en desnoods de lijn loslaat. Dat wil je niet, want ze zou onder een auto kunnen komen. We hebben geoefend met de gentle leader. Dat doen we een paar maanden en dan bouwen we het weer af. Op de bekende routes is de gentle leader niet nodig. Minthe en Wendy kunnen het heel goed met elkaar vinden. Wendy leert van Minthe, maar Minthe ook van Wendy. Vanzelfsprekend de dingen die Minthe eerder nooit deed (zwemmen, spelen met speelgoed). Wendy is een heerlijke clown en een knuffelbeest. Ik ben ongelooflijk blij met haar! Nog even en we zijn een super team. Ondertussen hebben we een leuk contact via whatsapp met haar puppypleeggezin. In januari 2020 gaan we elkaar ontmoeten. Dat wordt feest!

 

 

Moe van het spelen

Donderjagen in de tuin

Gooi je mijn speeltje nog

Baas kijk nou mijn speeltje ligt HIER

Uit de vijver gevist, een kapotte bal

Minthe als klein puppy.

Pup opvoeden?

Op het ogenblik zoekt KNGF Geleidehonden dringend naar nieuwe vrijwillige pleeggezinnen. Met name in de provincies Friesland, Groningen, Drenthe, Overijssel en Flevoland. 

Wanneer jullie voor een heel goed doel een jaar een pup willen socialiseren totdat hij naar de hondenuniversiteit in Amstelveen kan, kijk dan even op www.geleidehond.nl Men zoekt mensen die deze pups met een missie gedurende het eerste levensjaar willen socialiseren en opvoeden. Bonus is vaak het leuke contact dat kan ontstaan met de baas van de afgestudeerde hond en het puppypleeggezin.

Www.geleidehond.nl

Vooraan zal Wendy meegaan naar lezingen

Lezingen over KNGF Geleidehonden

Mijn baasje geeft regelmatig lezingen over alle soorten geleidehonden. Ze weet veel over de verschillende honden van KNGF Geleidehonden en ze mag erg graag oeverloos opscheppen over wat geleidehonden betekenen en kunnen doen voor mensen met een ernstige beperking,.

Deze lezingen kunt u aanvragen op Www.geleidehond.nl KNGF Geleidehonden heeft door het hele land ambassadeurs. 

Ook voor de plastic doppenactie geven we graag lezingen en vertellen we over onze bijzondere honden. Voor informatie www.stichtingvriendendoppenactienoordnederland.nl Voortaan zal Wendy mijn baasje assisteren!  Dat doet ze vast goed. 

Vakantie

Er heerste al een paar dagen een andere stemming in ons huis. Er zou iets gaan gebeuren. Op 18 augustus kwam de grote baas opeens met een luxe auto voorrijden. Een auto met airco. Wauw! Na al die warmte in ons oude autootje, was dit gehuurde exemplaar bijzonder n koel. Rond 11 uur kwamen de mensen uit Maatricht aan.  Zij brachten Kane (afgekeurde KNGF Geleidehond) en Gabor (KNGF pup in opleiding mee). Zij zijn puppypleeggezin voor KNGF Geleidenhonden. Dat doen ze al jaren. Zo heb ik diverse pups en lieve mensen leren kennen. Zij vierden in ons huis vakantie. Top idee!

Het werd een serieuze mandenruil!

 

Gabor (pup in opleiding) en Kane (afgekeurde KNGF-er) in mijn bed. Mandenruil

Heerlijk Zuid Limburg

Na een ontspannen rit kwamen we in Maastricht. Wauw wat een leuk huis en wat rook het er lekker. Een grote tuin waar we konden rennen. Heerlijk. De baasjes hadden om de andere dag uitjes uitgezocht om te doen. We wisten van te voren niet dat er een tweede hittegolf ons land zou overspoelen, daarom hebben we het programma wat aangepast. We hebben vooral koele dingen gedaan en veel terrastrainingen gevolgd. Bij hotel de Smidse konden we heerlijk wandelen. Wendy had even plannen om in een snel stromend watertje te duiken. Gelukkig kon baas haar tegenhouden. We zijn twee keren naar Valkenburg geweest. We hebben in de gemeentegrotten een rondreis gemaakt met een treintje. Twee dagen later zijn we naar de Kazematten in Maastricht geweest. Die Kazenmatten hebben een heel interessante geschiedenis. Baas was super trots op Wendy, want ze heeft niet 1 keer haar hoofd gestoten en is ook nergens vast komen te zitten, terwijl het hier en daar erg laag was of erg smal. Haar vertrouwen in Wendy groeide met de minuut. Daar willen we ooit weer naar toe. Je kunt tien kilometer onder Maastricht doorlopen. Het is er heerlijk koel.

Terrastraining

Lekker koel water

Wendy wil wel een duik nemen

Kazematten Maastricht

In het duister aan het werk.

Valkenburg Limburg

We zijn nog een keer naar Valkenburg geweest. Die keer hebben we gewandeld door het stelsel van de mergelgangen onder leiding van een gids. Wat was dat spannend en leuk! Natuurlijk deden we opnieuw uitgebreid aan terrastrainingen. Het was te warm voor lange wandelingen. Voordat we het wisten was de vakantie voorbij. Ondertussen zijn we weet thuis en begint het normale leven. Volgende week komt iemand van KNGF voor Wendy een dag om te kijken hoe Wendy en baasje samen werken. Spannend! Het gaat volgens mij heel goed, maar het is fijn om dat bevestigd te krijgen.

Even acclimatiseren voordat we naar buiten lopen

Plastic doppen bad

Stortvloed aan plastic doppen

Daarnaast moeten de bazen snel een flink aantal ritten gaan plannen om plastic doppen op te halen. De mensen hebben tijdens hun vakanties flink doorgespaard. En de vrijwillig ers vierden ook vakantie. Vijf ritten worden gepland. VIJF!!!

Ophaalverzoeken kunt u via het formulier op de website doen www.stichtingvriendendoppenactienoordnederland.nl

Wendy is blij met haar nieuwe speeltje. Minthe snapt niet wat je daar nu mee moet

Huize honden geluk

Wanneer je pensioen midden in de zomer ingaat, heb je als blindengeleidehond geluk. Je mag als het ware met vervroegd pensioen in verband met de warmte. Ook de nieuwe geleidehond heeft geluk. Baasje heeft namelijk vrij tot begin september. Behalve wat trainen, naar de sportschool lopen en af en toe wat boodschappen doen is er weinig werk. Wel wordt er veel gewandeld en mogen we spelen en rennen door het hoge gras. Wendy mag regelmatig zwemmen.

 

Vol verbazing ligt Minthe te kijken naar alles wat Wendy doet

Twee blije honden in het bos

Gewicht

Bovendien moest ze wat aankomen in gewicht. De trainster vond haar iets te slank. Dat lukt goed, maar nu word ik op dieet gezet, omdat ik ook ben aangekomen. Dat was niet de bedoeling. Een te dikke hond is een ongelukkige hond (Https://www.dogline.nl), maar dat ze me na 1 kilo al ander voer gaan geven (senioren voeding) vind ik overdreven. Het moest helaas van de dierenarts. We hebben afscheid genomen van mijn favoriete koekjes-dokter in Schildwolde. Nu staan we ingeschreven in Assen. 

Verjaardagscadeau

Beetje jaloers

Stiekem verheug ik mij erop wanneer de drukte los gaat barsten voor Wendy, want nu hoeft de nieuwe lieve druktemaakster eigenlijk alleen maar leuke dingen te doen. Wandelen, spelen en slapen. Lekker eten en veel donderjagen. Dat vind ik nogal oneerlijk! Hoewel het een voordeel is dat ze rustig kan wennen aan de nieuwe omgeving. Volgens welingelichte kringen vindt ze het hier fantastisch. 

Gevloerd

Bijkomen

In de auto

Lief koppie

Stilte bos

Netjes in de trein

Met de bus en de trein

Vergeet ik nog dat team Wendy naar Oegstgeest is geweest met de trein. Enigszins oneerlijk, want reizen vond ik altijd geweldig. Bovendien moet ik de verwennerij van oma missen. Wendy deed het erg goed, zo is mij verteld. Dat ze het op het station in Leiden een stuk beter deed dan ik, heb ik niet gehoord. 

Vakantie

Het schijnt dat we zondag met vakantie gaan naar Maastricht. Daar heb ik reuze zin in, want ik ben er al eerder geweest. Dat wordt veel oefenen op terrasjes, uit eten en genieten. Voor Wendy zal het de eerste keer zijn. Ik ben benieuwd hoe zij het vindt. We ruilen van huis met vrienden. Ons huis wordt gewoon bewoond. Wat zal het interessant ruiken bij thuiskomst. De vrienden met wie wij ruilen nemen hun herdershond, een grote kleine pup en hun dochter mee. 

Dit was vorig jaar in Maastricht, mijn vriendje Kane, pup Gregor en Minthe,

Massage

Als afsluiter van de vakantie mogen we begin september allebei naar hondenmasseuse Ellen. Een aanrader kan ik u vertellen. Op haar website kunt u over haar lezen. Daarnaast werkt ze met prachtige zwarte herders. HTTP://ellenbronsema.nl)

Wendy aan het knauwen aan haar verjaardagscadeau (een heel grote kluif)

Een hele verandering

Ze is er nu 3 weken, Wendy, die zwarte springboon. Eerlijk gezegd begrijp ik als braafste gepensioneerde geleidehond van Nederland weinig van haar streken. Ik vind haar wel erg leuk. Ze brengt veel leven in de brouwerij, want ze doet allerlei dingen die ik werkelijk nog nooit heb gedaan. Ze kan eindeloos apporteren. Ze had een touw, dat de baasjes ondertussen hebben vervangen door een rubberen ding. Wanneer ze de kans krijgt blijft ze proberende baas te verleiden ermee te gooien, zodat ze het telkens terug kan brengen. Eerlijk gezegd vind ik dat helemaal nutteloos, ik wil best iets oppakken, maar dan leg ik het netjes in mijn mand. Dit stuiter geval niet. Ook buiten blijft ze mij verbazen. Op haar werk is helemaal niets aan te merken en ik begrijp ondertussen dat baasje heel tevreden is over Wendy. Ze loopt geweldig en baasje is opgetogen. Daar ben ik als pensionada blij mee, want ik was moe geworden van de verhuizingen en alle nieuwe routes. 

Nog zoiets wat ik nooit zou hebben gedaan: zwemmen. Zodra dit brok energie ergens los mag lopen en er is water …  hoor je even later een grote plons en jat ze de spullen van andere honden uit het water (zie filmpje hieronder). Het idee, maar ik moet toegeven dat ik zelf nu ook lekker in het water plons. Die meid heeft beslist een punt, maar zwemmen, nee dat doe ik niet. Ik drink het meertje leeg en plons wat in de rondte. 

Wendy rent met haar nieuwe speelgoed

Minthe kijkt toe wat de springboon allemaal doet

De overkapte buitenplaats is gereed

Bedje van Wendy vindt Minthe ook fijn

Zwerfie (leeg flesje) gevonden baas!

Even samen plonsen en weg is mw. W. Otter naar diepere wateren

Wendy pakt uit zichzelf van alles op in de natuur. Die spullen brengst ze naar ons baasje. Ik heb in het verleden die dingen wel aangewezen, maar oppakken? Bah. Wendy trekt haar neus er niet voor op en opeens komen wij thuis met lege plastic flesjes, vieze achtergelaten rommel, een beschimmelde schoen. Te veel om op te noemen en vrouwtje vindt het leuk??!! Eindelijk kan ze naast het plastic doppen sparen ook daadwerkelijk zwerfies mee naar huis nemen. Ben niet jaloers, maar Wendy krijgt voor haar rare gedrag wel erg veel beloningen. Het is een stuk minder rustig in huis en ik hoor allebei de baasjes regelmatig hard lachen om onze nieuwe inwoonster.  Een ander dingetje: zodra Wendy ’s ochtends boven leven hoort vliegt ze vrolijk de trap op naar boven en geeft de bazen een dikke zoen. Dat heb ik werkelijk nooit gedaan. Zonder vragen naar boven komen. Die zoenen krijgen mijn baasjes wel wanneer ze zelf naar beneden komen. Tenslotte moet er verschil zijn!

Vieze oude schoen gevonden door Wendy

Minthe en Wendy

Een week verder. Door de hitte van vorige week en ook van begin deze week hebben Wendy en ik weinig kunnen ondernemen, terwijl die stuiterbal veel energie heeft. Ze kan zich prima zelf amuseren met haar rubberen kong. Schrokken lukt niet meer nu we ook voor haar een wobbelkong hebben gekocht. Minthe vindt haar af en toe te druk en duldt haar niet in haar mand. Nooit geweten dat mijn brave liefste en zachtaardigste meisje zo van zich af kon snauwen. Wendy zat de rest van de tijd aan mijn voeten onder tafel. Het gaat verder prima tussen die twee. Het is grappig om te merken dat Minthe letterlijk de kaas niet van haar brood laat eten. Gisteren zijn we met Minthe bij de dierenarts in Schildwolde geweest. Voor de laatste keer. Ook zij staat nu ingeschreven in Assen. De dierenarts was heel tevreden over haar, maar het is te merken dat ze nu minder doet. Ze was bijna een hele kilo aangekomen. We gaan senioren voer voor haar bestellen. 

yin en yang (Minthe en Wendy tegen elkaar op de vloer)

Reclame maken

Wat zie ik daar allemaal

in de auto wil ik weten waar we heen gaan

het leven is goed in Assen!

In de trein gedraagt Wendy zich keurig!

Minthe vindt het prima dat Wendy haar taak heeft overgenomen. Wanneer ik Wendy roep kijkt ze voorzichtig om de deur van de woonkamer en als ze ziet dat ik het tuig pak vliegt ze terug in haar mand. Geweldig. Wendy en ik dachten vandaag lekker te oefenen. Bepakt en bezakt gingen we aan de wandel. Na een kilometer of 6 begon het te druppen. Daarna begon het te stortregenen. We liepen op de route naar het ziekenhuis. Daar hebben we de weergoden afgewacht. Het mocht niet baten. Ondertussen vroeg een man of hij met ons op de foto mocht. Wendy wordt veel minder geaaid, maar ze wordt door velen hardop bewonderd. Deze man vond haar geweldig. Wanneer jullie mij met een vreemde man ergens op de foto zien staan: ik ben er niet vandoor gegaan met een ander! De terugweg begon het nog harder te regenen. Twee verzopen wezens kwamen thuis. Maar het was heerlijk na alle droogte en warmte van de afgelopen weken. Thuis allebei een badjas aan. Terwijl ik dit aan het opschrijven ben drogen we lekker op. Wat een luxe, een droog hondje naast me en een nat hondje in badjas op mijn voeten.

Wobbelkong

In plaats van binnen 1 minuut mijn voerbakje leeg, nu ruim 15 minuten bezig. En de brokken blijven beter in mijn gulzige maag zitten. En toen zat hij vast!

Minthe en Wendy
Ziet u dat? Minthe nat!

Wendy

Twee weken geleden vertelde ik dat er een nieuwe geleidehond in ons leven zou komen. Vorige week maandagochtend vertrok ik in alle vroegte zonder Minthe (oh wat was dat akelig!) met het openbaar vervoer naar Amstelveen. Gisterenmiddag nam de trainster van Wendy (na de 2 dagen aan-huis-training) heel tevreden over de samenwerking tussen mij en Wendy, afscheid van ons. We hebben eerst een hele week getraind in Amstelveen en Amsterdam. Dat is heel spannend voor een provinciaaltje als ik Het was goed verzorgd,  erg vermoeiend en zeer leerzaam. We konden het weekeinde daarna goed gebruiken voor onze ontspanning en om door samen te spelen en wandelen aan elkaar te wennen. De aan huis-training was geweldig. We hebben twee dagen hard gewerkt in Assen. Rond het station voel ik mij nu een stuk zekerder en Wendy vond het volgens mij appeltje-eitje. Minthe en Wendy spelen samen leuk en het leverde geen enkel probleem op. Ze vinden elkaar lief en zoeken elkaar regelmatig op om te spelen of tegen elkaar aan te liggen.

 

Plons!

Wendy is een jonge enthousiaste hond. Ze is beresterk en werkt met groot plezier. Daarnaast is ze dol op water en zwemmen. Zodra ze los is, zal ze in het water duiken mocht dat in de buurt zijn. Ik wist dit van tevoren en ik vind het geen probleem. Tenslotte heb ik vaak genoeg geklaagd over het feit dat Minthe nooit in schoon water wilde zwemmen. Gisteren liep ik voor een uitlaatrondje naar de bosrand tegenover ons. Wendy mag daar niet los vanwege het spoor dat er vlak langs loopt. Onderweg komen we een grote vijver tegen. Minthe sjokt daar zonder blikken of blozen langs.  Wendy aan de lijn ook, maar … er stoof plotseling een blij hondje langs ons heen en Wendy vergat dat ze aan de lijn zat. Ze zag het hondje de vijver induiken en ze ging er direct in volle vaart achteraan. Ik hield de lijn lang stevig vast, maar herinnerde me net op tijd dat loslaten ook een heel goede optie is. Pffft, anders was ik zelf met Wendy in het water geëindigd. Gelukkig luistert ze goed en kwam ze snel bij me terug. Daarna alsnog het uitlaat rondje in alle rust afgemaakt. Een ervaring rijker. Wat was die kleine zwarte dondersteen trots op haar snoekduik. Ik vind het fantastisch om met mevrouw W. Otter te mogen werken. Een geweldig lief en pittig knuffelhondje. Wendy is een kruising labrador/retriever. We hopen samen veel veilige kilometers af te mogen leggen en leuke avonturen te beleven. Minthe geniet van haar pensioen. Lekker spelen, eten en verder helemaal niets doen. Ze steunt mij tijdens het opschrijven van alle avonturen.

Hallo!!!! Ik wil spelen

Gaan we weg?

Heerlijk uitrusten

Daar gaat ze!

Lekker nat

De allerlaatste keren aan het ’werk’

Alles wat we deze week samen hebben gedaan stond in het teken van ‘de laatste week’. Maandag gingen we samen naar de sportschool. Overal waar ze onderweg wilde stilstaan of wat dromen liet ik Minthe begaan. We deden meer dan een uur en een kwartier over de route, waar we eerder slechts 40 minuten over deden. Na het uurtje sporten deed ik haar riem af en mocht ze alle mensen begroeten. Normaal gesproken moet ze van mij onder de tafel blijven liggen. Genoten hebben de mensen, maar Minthe net zo goed. Ze is een knuffelkont. De terugweg liet ik haar min of meer haar eigen route kiezen. Een vriend liep mee en het grootste gedeelte kon ze veilig los. Beugel om mijn schouder en zij ging heerlijk uit haar dak. Rollenbollen in het hoge gras, snuffelen, knuffelen en voertjes vragen voor iedere keer dat ze zich meldde. Dinsdag was een vrije dag en hebben we heerlijk gewandeld in het Asserbos. Ik werd begeleid door mijn vriendin en Minthe ging los. Woensdagavond ging ze voor de allerlaatste keer mee naar de vergadering van de Participatie Raad in Assen. Minthe is opnieuw uitgebreid geknuffeld door iedereen die dat wilde en heeft ze deze keer niet onder de tafel gelegen. Ze lag heerlijk breeduit in het gangpad naast mij. 

Baasje ik heb er echt geen zin meer in. In de supermarkt.

Vandaag het allerlaatste echte taakje. De kapper. Ik wil er op school in Amstelveen netjes bijlopen, dus moesten de haren worden geknipt. We hebben ietwat vals gespeeld, want we zijn met de auto vervoerd naar de kapper. Daar wilde Minthe nog wel even haar tuig showen.

En nu hangt haar tuig voorgoed in de wilgen. Het is goed zo. Minthe heeft er zelf de brui aan gegeven en er staat al een nieuw meisje te trappelen om mij te verwelkomen. En toch …. Zucht. Per 15 juli 2019 is Minthe voor de volle 100% onze huishond en eigendom van Jan-Willem. Bijna 6,5 jaren zomaar voorbij gevlogen, heel veel veilige kilometers afgelegd samen.

Wat heb ik onderweg vaak om haar gelachen en van haar genoten. De super slimme routes die ze soms zelf verzon. 

Ze heeft haar pensioen werkelijk verdiend. Geniet ervan lief wijs meisje!

Ik sta bij het paaltje en verzet geen stap meer

In een kleedkamer is het ook niet alles

Dromen over mijn pensioen

Wachten bij de kapper

Ben er alvast bij gaan liggen, oh het tuigje moet nog af

Bijzondere week en bijzonder lieve mensen

Velen van u zal het zijn ontgaan, maar naar aanleiding van een droom van een bijzonder lief mens, zijn wij een sponsoractie begonnen. Jannie’s droom. Omdat ze al 12,5 jaren vrijwilligster is voor KNGF Geleidehonden. Ze heeft 7 pups met een missie opgevoed (waaronder moederhond Freya waar Minthe een dochter van is) en in 2009 zijn zij en haar man fokgastgezin en puppypleeggezin geworden. Tegenwoordig fokgastgezin. Ondertussen is het 8e nest bij Jannie geboren. Op dit moment verzorgt ze samen met haar man en moederhond Gina het J-nest, 12 prachtige pups die onlangs zijn geboren. Jannie droomde ervan dat de facebookgroep: fokgastgezinnen, puppypleeggezinnen e.a. van KNGF een exclusieve adoptie J-pup zou krijgen. Op die manier kan de hele groep de opvoeding en vorderingen van een pup J-? volgen. Een exclusieve adoptie pup kost 5000 euro. Afgelopen vrijdagavond 29 juni 2019 hebben mijn man en ik, na een week van inventariseren en heel veel enthousiaste lieve toezeggingen, de sponsoractie gelanceerd op www,actievoorgeleidehonden.nl

Binnen 2 etmalen was het doelbedrag ruimschoots bereikt. De teller staat op 135%. Tranen trekkend ontroerend fijn! Wat een fijne groep mensen bij elkaar. We zijn overdonderd! Iedereen zet zich al  als vrijwillig in en dan dit …. 

PENSIOEN

Ondertussen heb ik een uitnodiging ontvangen om op 15 juli 2019 naar Amstelveen te komen voor de interne opleiding met mijn nieuwe blindengeleidehond. Ze is een teefje en we hebben al kennisgemaakt. Pas na de interne opleiding en de aan huis training kan ik over haar schrijven. Maar ik verklap alvast dat ze zwart is, een kruising labrador-retriever, graag zwemt en er echt zin in heeft. Dit betekent dat Minthe per 15 juli officieel met pensioen zal gaan. Ze werkt al minder, want ze heeft er vooral plezier in te ontdekken welke vertragingstechnieken er allemaal mogelijk zijn. Blij slim ei. Ze doet dat met groot succes.

 

Spelen!

 

Minthe heeft hard en liefdevol voor mij gewerkt de afgelopen 6,5 jaren. Na komende week mag ze huishond zijn. Mijn man tekent de eigendomspapieren en wordt daarmee officieel haar eigenaar. Haar eigen mand blijft bij ons. De laatste 2 jaren waren intensief en lastig door twee verhuizingen. Minthe en ik hebben samen al mijn routes leren lopen in Assen . Ze heeft me ongelooflijk goed geholpen, maar dat heeft haar veel energie gekost. Ze is klaar met werken. Tijd voor luieren en spelen. En Minthe? Zij wordt hoofd toezichthoudster van de plastic doppen actie in Groningen, Friesland, Drenthe en de kop van Overijssel. Een zeer belangrijke taak.

Joehoe ik ga met pensioen en geniet er al van!

Hoezo een blij ei?

Nog 2 weken en ik hoef niet meer te werken.
Wat zal dat heerlijk zijn!

Dwaze week

Mijn laatste weken als blindengeleidehond Wat is dit een rare wereld. Ik heb tijdens mijn hele werkzame leven nog nooit zo weinig gewerkt. Ik weet heus wel dat ik er de laatste tijd een potje van maak, maar ga eigenlijk nog steeds heel graag met mijn vrouwtje op stap. We zitten nu meer met ons achterwerk in auto’s dan dat we werken. Spelen mag ik wel en veel. Het bevalt me prima mensen, maar het blijft een rare gewaarwording en mijn vrouwtje is nogal emotioneel. Ze is beslist een jankerd op het ogenblik. Dat geeft niets, want al die tranen vind ik heerlijk om weg te slikken. Daarnaast is ze erg druk met een heel speciale spup. Een puppy uit een J-nest laten financieren als exclusieve sponsor pup. Er zijn 12 prachtige puppy’s geboren in het fokgezin waar ook mijn gepensioneerde moeder Freya woont.De lieve moeder van het fokgezin (Jannie) droomde van een speciale exclusieve sponsor pup voor onze groep. Een zogenaamde exclusieve spup. Enfin. mijn baasje Elisabeth houdt zoveel van mij, dat ze bedacht dat ze die droom van Jannie graag waar wilde maken. Zo begon een enorm gedoe. Om een lang verhaal kort te maken: ze is de hele week ongelooflijk aan hebt spammen geweest in de facebook groep van de puppypleeggezinnen, fokgastgezinnen en geleidehondgebruikers van KNGF Geleidehonden. Haar telefoon ontploft zo’n beetje van alle berichten. Samen met d’andere baas is er een bestand gemaakt om de donaties bij te houden. Mijn baasje heeft mensen aan hun hoofd gezeurd, haar kunstwerken te koop aangeboden. Andere mensen haakten daarop in. Kortom. Ik ga vandaag hier het opgehaalde bedrag niet noemen, maar 1 ding is zeker de exclusieve sponsor pup met de voornaam J. komt er echt. HET IS BINNEN 1 WEEK GELUKT! Morgen overleggen met de geleidehondenschool over hoe de donaties in goede banen kunnen worden geleid en dan … Dan gooit vrouwtje de computer voorlopig aan de kant, verwijdert ze messenger en gaan wij dankbaar en blij onze laatste twee weken als team in.

In de trein naar Groningen, baas moet dat nu nog echt?

We gaan nog 1 keer op pad

Onverwacht, maar precies op tijd

Gisteren weigerde Minthe met onmiddellijke ingang alle dienst in de drukte van station Groningen. Dat was schrikken! Toch zijn we veilig thuis gekomen en de oplossing is nabij!

Ze zou nog 4 weken mogen werken, maar het is klaar. Baasje moet het even zelf doen. Of geleideman inschakelen, dat kan

hij best goed wanneer hij dat wil 😎💜

 

We beleefden een geweldige en spannende dag in Amstelveen afgelopen dinsdag. Met een vriendin togen we naar de Randstad. Oma en (klein)zoon gingen ook mee. Wat was iedereen opgewonden, ik werd er ietsjes onrustig van! Man oh man oh man gekakel tot en met. 

Na een voorspoedige reis arriveerden we in Amstelveen. Wauw, snel naar binnen! Mijn eigen hondenuniversiteit! Ik rook overal honden, bekende geurtjes, blij!  Een jongedame kwam ons ophalen. Ik mocht echter niet bij mijn baasje blijven en werd weggebracht naar kantoor. Daar was het gezellig, maar de gang van zaken vond ik vreemd. Vrouwtje bleef meer dan een uur weg. Gelukkig kwam iemand mij weer halen en gingen we naar buiten. Hey, daar stond mijn baas in een weitje, waar ze een leuk zwart ding aan het knuffelen was. Ik mocht gezellig spelen met dat zwarte geval. Even een punt bewijzen: ik word al oud, maar kan nog steeds heel hard rennen. Met d’andere kanjer en mijn baas en de jongedame gingen we naar een kamertje. Daar zaten ze druk te kletsen. Wij tweetjes zijn gezellig op de linker en rechter voet van het vrouwtje gaan liggen. De nieuwe hondenvriendin en haar trainster vertrokken. 

Vrouwtje kreeg lekker te eten, in de kantine, hoewel ze nauwelijks tijd had om ervan te smullen. Sjonge, jonge. Iedereen die langskwam wilde even met haar praten. Kees, Carla, Carolien en Rijk. Daar kwamen de vriendin van baas aan met oma en (klein)zoon. Hey, wat was dat in haar armen? Een beeldschoon puppy-meisje!

Ze is spup (u kunt haar binnenkort sponsoren via wwww.sponsoreenpup.nl), daarom mag ik nu niets vertellen, maar wel dat ze een dotje is! Wilt u de site in de gaten houden. Haar voornaam begint met een H. Onderweg gaf mini H. keurig aan dat ze moest plassen en heeft ze gelijk in de goot geplast. Als dat niet knap is, ben ik geen geleidehond. Ze is pas 7 weken en 1 dag. Op de terugreis heb ik geslapen, dwars door alle enthousiaste verhalen heen. Nog een paar weken en ik ga met pensioen. En in de praktijk vanaf vandaag.  Wat dat is, begrijp ik niet, maar het heeft te maken met mijn werk. Dit verhaal wordt vervolgd, maar niet volgende week, 4 of 5 weken geduld aub.

De huidige spups

Puppy Minthe 7 weken

Geleidehond Minthe 22 maanden

Minthe voor het eerst in de sneeuw 3 jaar

Minthe zoals ze nu is prachtig machtig en klaar met haar werk

De laatste keer met de trein naar Groningen.

Voor het lekkers in dat tasje gaan wij vanzelfsprekend keurig zitten. Honger-labjes

Werkhonden en luxe honden

Er bestaan luxe honden en werkhonden, toevallig ben ik beide! Het werken levert mij de nodige leuke dingen op. Goed eten, veel spelen en beloningen. Afgelopen week kwam er een kanjer op bezoek waar ik heerlijk mee kon rennen. Hij dacht even sterker te zijn dan ik, maar een flinke woef (ja ik kan soms behoorlijk streng zijn) zette de enthousiasteling direct op zijn plaats en daarna was hij zo mak als een lammetje en hebben we gezellig gespeeld. Mooi leermoment voor de jongeman. Binnenkort gaat hij naar de honden universiteit. Daarom Zal ik hem niet snel meer terugzien. Dag vriend, het was gezellig! Onze bazen hebben hun lippen flink geoefend. Wat een kletskousen!

 

Dat was wel even erg spannend op een hoge tafel gaan liggen!

Vanochtend gingen we met de auto naar Garmerwolde (Groningen). Bij aankomst zag ik mijn vriendin Ellen. Geweldig, zij is een favoriete vriendin van mij. Normaal komt ze altijd bij ons thuis, maar vandaag gingen we blijkbaar naar haar toe. Het rook heerlijk in huis. Ellen heeft prachtige herders, maar die waren niet binnen. Het werd even spannend. Ik moest op een behandeltafel klimmen. Ik ga niet graag hoog, maar onder aanmoediging van baasje en Ellen liet ik mijn angst varen. Hopla op de tafel, die daarna ook nog eens hoger werd. Spannend, spannend, spannend. Echter zodra Ellen me begon te masseren werd ik binnen de kortste keren helemaal ontspannen. Oh wat is dat toch lekker, met tot slot een heuse hoofdmassage inclusief mijn lange oren. Vanavond gaan we nog wel aan de slag. We gaan naar Groningen voor de ledenvergadering van de Oogvereniging regio Groningen. Maar zoals ik al zei een beetje werk hoort er ook bij! Tot volgende week. Oh en voor ik het vergeet dit is de website van Ellen. Ze werk met prachtige herders en geeft geweldige sportmassages  Www.ellenbronsema.nl

Volledige lichaamsmassage

Goed voor de doorbloeding van mijn spieren! Heerlijk

Terug naar Oegstgeest (2x)

Donderdagochtend zaten we om 09:05 in de trein richting Leiden, De trein naar Leiden kwam snel en in de trein stond de airco aan. Zo lekker! Minthe ligt dan heel graag onder de stoel. Aangekomen stond buiten mijn moeder gereed met haar auto. Het mag worden gezegd. Mijn moeder is 88 en rijdt zelf. We hebben fijne dag gehad. Geluncht bij een hotel. De hele dag verwend door mam. Pas in de avond gingen we terug naar huis. Moeder zette ons af bij het station. Minthe was niet van plan om nog te werken. Ze ging in de weigerhouding. Liep eerst naar een bank, vervolgens een verkeerde deur in, wilde niet omkeren. Ja lieverd het word je nu te veel. Eindelijk toch de poortjes gevonden bij het station. Daarna liep Minthe kennelijk opeens een vreemde achterna. Maar we vonden het juiste perron en de goede trein. Ik installeer Minthe en mijzelf en wil mijn moeder bellen dat ik in de goede trein zit. Ik zoek in mijn tas, alle gaatjes en vakjes nagekeken. Geen telefoon. Nee toch??? Ja dus. Ik vraag aan de man, die naast ons was komen zitten, of hij mijn man voor mij wil bellen om te vertellen hoe laat ik zal aankomen. Dat deed hij graag en gaf mij zelfs de telefoon in handen. Vijf minuten later bedacht ik mijzelf dat ik beter op Schiphol kon uitstappen, dan was ik binnen een half uur terug in Leiden. Opnieuw aan de man gevraagd of ik mijn echtgenoot nog een keer mocht bellen. Ja zeker. Ik vraag Jan-Willem of hij mijn moeder wil bellen dat ik terug kom voor mijn telefoon en of ze naar het station wil komen. Daarna heb ik een derde keer gebeld of alles was gelukt. Ja mijn moeder kwam naar het station. De man biedt aan om mij op Schiphol op de trein naar Leiden te zetten, want ”de trein vertrekt van een heel ander perron mevrouw”. Dankbaar maak ik gebruik van dit aanbod. Dankzij de fijne hulp van deze vriendelijke man (die daardoor zijn eigen aansluiting miste) zaten we snel terug op de trein naar Leiden zonder enige vorm van stress voor mij en Minthe. En Ik kon met een zak snoep mijn telefoon in ontvangst nemen plus een extra knuffel van mijn moeder. Blij dat ze kan autorijden! Precies een uur later dan de bedoeling hadden we de trein naar huis, maar met telefoon en met snoepjes. Zo geweldig dat er onbaatzuchtige vriendelijke mensen bestaan! Zonder de spontane hulp van de onbekende vriendelijke man hadden we het niet gered.

Lekker hangen over de voet van Baasje

Wandelen (uit de oude doos)

Een aantal jaren geleden hebben we een lang weekeinde gewandeld met Dogtravel  http://www.dogtravel.nl/2018/11/programma-2019/Mijn vriendin Hennie ging mee voor de gezelligheid, maar ook om mij te begeleiden bij de stukken waar de honden los mochten lopen. Dat doet zij fantastisch! Stukken waar honden niet los mochten lopen werkte Minthe. Zo bleef het fijn voor iedereen.

 

We gingen naar Ubbergen. Logeerden in een prachtig klooster. Minthe was destijds op haar hoogtepunt en hield de lange wandelingen gemakkelijk vol. Wel verspilde ze de eerste dag veel energie door met de andere honden te rennen en te vliegen. Terug op locatie lagen alle honden diep in slaap. De baasjes ook. Heerlijk rustig. Ik kan het iedere wandelaar met honden beslist aanraden. Ubbergen is behoorlijk heuvelachtig. Het waren pittige wandelingen. Zonder meer geweldig verzorgd. Ik denk er nog regelmatig met plezier aan terug. De tweede dag moesten we eerst een stuk door Nijmegen wandelen voordat we de natuur in konden trekken. Minthe moest daarom het eerste stuk werken. Ze ziet een bushalte met bankje. Opeens vliegt ze naar dat bankje en wijst het aan. Ze gaat zitten en is kennelijk van mening dat ik op de tweede dag de bus maar moet nemen. “Baas je meent toch niet dat we vandaag opnieuw zo’n eind gaan lopen?” Wat een slimmerik. Even later liep ze gewoon vrolijk door. Door de verhuizingen kwam het er niet meer van om mee te gaan. 2019 is helemaal volgeboekt. Door de plotselinge veranderingen in ons leven (huis verkocht, tijdelijk ergens wonen, opnieuw verhuizen). Mijn hoop is nu gevestigd op 2020. En het Pieterpad verder lopen. Genoeg wandelingen op mijn verlanglijstje. Hierbij doe ik gelijk een klein oproepje: zijn er wandelaars met of zonder honden in Assen die graag met ons willen wandelen? Minthe is erg lief! Ik val mee in gebruik 😉😎

Minthe zit in het midden

Alle honden knock-out

Event tijd nemen voor een bak water

Gewoon doorwerken tussen de koeien door

Nu even de heuvel op rennen, lekker los

We (Visio, KNGF Geleidehonden, Minthe en ik) hebben hard gewerkt onze weg te vinden in Assen. Een aantal belangrijke routes op een veilige manier leren lopen. Dat gaat goed. Hoewel de situatie bij het station in Assen een rampenplan blijft. We voelen ons daar regelmatig opgejaagd wild door de grote shared space en het gevaarlijke onvoorspelbare gedrag van auto’s, fietsers en zelfs bussen. Minthe en ik zijn samen door alle stress van de verhuizing moe. Zelf voel ik me ontheemd in Assen en door verschillende omstandigheden behoorlijk eenzaam. Juist vandaag. toen ik mijzelf heel zielig en alleen voelde, mijn emoties hoog opliepen, de tranen begonnen te vloeien, kwamen Minthe en ik tijdens het uitlaten een aardige mevrouw met een lieve hond tegen. Minthe kon heerlijk rennen met de hond en de mevrouw en ik voerden een leuk gesprek. Ze had me al vaker gezien. Nu hebben we een wandelafspraak en opeens ziet de hele wereld er mooier uit! Geduld en alles komt op zijn pootjes terecht. Precies wat ik nodig had! Ook dit gaat uiteindelijk goed komen. Minthe heeft niet zoveel zin meer in haar werk en wordt hier en daar slordig. De verhuizing en het leren heeft zijn tol geëist. Al dat hersenwerk zo op het einde van haar carrière is een enorme prestatie voor een blindengeleidehond. Soms staat ze weg te dromen wanneer ze moet volgen. Dan neemt ze verkeerde straten en snijdt bochten af. En het nieuwste is dat ze af en toe domweg dienst weigert. Ze heeft groot gelijk. Zeker wanneer we bij ons woonpark arriveren, want die looproute is ook de plaats waar ze regelmatig lekker los mag lopen. Waarom zou ik werken baas, wanneer ik weet dat je hier zelf de weg wel kunt vinden?

Wat een hondenleven

Met enige regelmaat vragen mensen mij of het niet zielig voor Minthe  is dat ze altijd moet werken. Of men vraagt zich hardop af of geleidehonden wel een fijn leven hebben. De eerste keer dat iemand tegen mij zei “jouw hond heeft tenminste een leuk leven” viel mijn mond bijna op de grond. Van verbazing. De implicatie dat alleen ik goed voor mijn geleidehond zou zorgen is onzinnig.

Tekst loopt door onder de foto’s

Minthe gaat uit haar dak op het strand van Schiermonnikoog

Sneu? 😢 😎🐕🐾🐾

De laatste maanden voelen we ons steeds meer thuis in onze nieuwe woning. Het valt niet mee ergens te gaan wonen waar je geen beeld bij hebt en werkelijk alles onbekend is. In huis is dit nu goed gelukt. Ik voel me er prettig en kan alles vinden. Mijn man is in zijn nopjes, zijn werkplek is bijna klaar. Minthe vindt het hier heerlijk.

Het is hier heerlijk!

Met mijn vriendinnetje Lizzy

Tussen de voeten iedereen in de gaten houden in de

Spelen in het bos

Overleg met mijn neefjes Gregor en Guinnes

Ha baas!

Minthe heeft, zoals het overgrote deel van alle geleidehonden, een geweldig leven. Altijd samen op pad, nooit alleen, het beste voer, de beste verzorging die er bestaat. Voordat iemand een geleidehond krijgt, moet een cliënt aan allerlei voorwaarden voldoen. Zoals voldoende werkaanbod hebben, de hond zelfstandig kunnen verzorgen, zelf kunnen uitlaten, mobiel zijn, enz. Als gebruiker van een geleidehond teken je een bruikleenovereenkomst. Hierin staat wat je als baas verplicht bent om te doen voor en met je geleidehond.

Ondertussen kennen we door de plastic doppenactie veel puppypleeggezinnen met geleidehonden in opleiding of geleidehondgebruikers. Of het nu een blindengeleidehond, buddyhond of assistentie-hond betreft, ze hebben stuk voor stuk een prachtig leven. Alle bazen zijn dolgelukkig met hun hond.

Wat niet kan is dat iedere baas de beste, de mooiste en de liefste geleidehond heeft, maar wij ‘de gebruikers’ vinden dat stuk voor stuk toevallig wel! Minthe is de mooiste, liefste, leukste beste geleidehond ter wereld. Dat kan niet anders 😎🤩

Mocht het bij hoge uitzondering niet werken tussen een baas en de hond, dan grijpt de hondenschool in. De gebruiker krijgt tijdelijk extra begeleiding of een probleem met de hond (durft bijvoorbeeld opeens de trein niet meer in) wordt met een trainer en de gebruiker ter plaatse opgelost. Wanneer dat niet lukt kan het zijn dat de geleidehond een paar dagen terug naar school gaat voor hertraining. De gezondheid van de hond wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Onze honden mogen niet dik worden, moeten voldoende werk hebben, maar ook voldoende gelegenheid om te kunnen ontspannen. De ene hond speelt liever met speeltjes en een hond als Minthe speelt het liefst met andere honden. Geleidehonden vinden hun werk een leuk spelletje, waar ze vaak uitbundig voor worden beloond. Wanneer een hond in opleiding laat merken dat hij/zij ongelukkig wordt en stress ervaart van het (toekomstige) werk, dan dramt de hondenschool niet door en wordt er naar een gouden mandje gezocht. Een afgeleverde hond is een gezonde, blije en bekwame geleidehond. Het dierenbelang staat altijd voorop.

Ondertussen heb ik natuurlijk het blijste ei van heel Nederland, dat haar werk beter doet dan alle andere honden ter wereld. Ze is de braafste, de liefste de mooiste blindengeleidehond. En is nooit ondeugend. Ik ga er zomaar vanuit dat iedereen het daarmee volledig eens is!

😎😇😂🐕🐾🐾

De jaren beginnen te tellen, maar ik blijf een blij ei

Traplopen

Dit schreef ik een tijd terug. Trappen op, trappen af Traplopen is niet gemakkelijk wanneer je als blindengeleidehond je baas er veilig op en af wil leiden. En helemaal niet wanneer …. Laat ik het uitleggen……. Ik kan prima trappen zoeken, de leuning aanwijzen, mijn voorpootje op de eerste trede zetten en wachten tot mijn baas zegt dat ik omhoog of omlaag mag. Vervolgens netjes naar boven en naar beneden lopen. Ik kan dat heel goed. Wat ik ook uitstekend doe, is het aanvoelen van mijn vriendin. Zo merkte ik dat zij dat traplopen niet fijn vond, naar boven ging nog wel, maar naar beneden sidderde haar spanning door mijn beugel heen. Ik ging steeds verder van de trap naar beneden toe stil staan om haar te waarschuwen. Ze begreep het niet goed, maar ik bedoelde: “wil je echt die trap daar in de verte af?” “Kun je niet beter de lift pakken?” Wanneer ze dan toch de trap af wilde, dan ging dat moeizaam en erg langzaam. Veel getrek aan mijn tuig en lijn, het werd een enge toestand.  Tekst loopt door onder de foto’s

Even uitrusten, heb gerend

Netjes zitten voor een foto, natuurlijk

Werken gaat langzamer, maar goed/

Grijze haren op mijn rug en het puntje van mijn staart

Slapen is mijn favoriete bezigheid

Daar kregen wij hulp bij van KNGF Geleidehonden in de vorm van Hennie. Het lag niet aan mij, het lag aan de baas. Een heel verhaal. Tegenwoordig is het echter de omgekeerde wereld. Mijn baasje vindt de trap allang niet meer eng. Erop en eraf ze doet het goed. Alleen nu is het zo dat ik ouder word en sinds een tijd wil ik geen trappen meer af of op. Daarom zoeken we nu altijd de liften op. Dat kan ook. En als het dan toch moet, doet ze me aan de lange lijn en mag ik rustig naar beneden. Zij houdt de leuning goed vast. Soms laat ze me op stations naar trappen zoeken, maar dan zet ik haar gewoon voor de deur van de lift. Opgelost

Joepie 8 jaar!

Gisteren was het 1 mei en de dag van de arbeid en toevallig ook mijn verjaardag (ik wist gewoon dat ik een echte carrière zou krijgen.) Acht jaren geleden kwam ik met een flink aantal broertjes en zusjes ter wereld. Ik kom uit het eerste nest van super moeder Freya (retriever) en papa Clifford (labrador). 

Tekst loopt door onder de foto’s 

Verjaardagskaart speciaal voor mij

Ha baas, let je wel op?

Tussen de voeten van baasje in de trein

Texel 2 september 2018

Bezoek aan mama Freya 2017

Puppy Minthe 6 weken

Dol op mijn baasje

Met mijn neven in de auto, HELP! 2018

Mama Freya heeft mijn vrouwtje een paar keren ontmoet. Al de namen van mijn broertjes en zusjes beginnen met een M. Persoonlijk vind ik Minthe wel de mooiste naam van het hele nest. Ik heb in de loop van mijn leven met een paar familieleden mogen spelen, met mijn zusjes Mira en Missy, ook met mijn halfbroer Beemer en mijn knappe neefjes Gregor en Guinness. Ik maak deel uit van een grote en leuke familie! Zeveneneenhalve week na mijn geboorte ging ik naar mijn puppy pleeggezin. Daar ben ik een jaar geweest. Ze hebben me heel goed opgevoed. Mijn baasje is daar nog iedere dag blij mee. Met 14 maanden mocht ik naar de hondenuniversiteit van KNGF Geleidehonden in Amstelveen. Mijn studie voor blindengeleidehond verliep zeer voorspoedig. Ik was een snelle leerlinge. In januari 2013 ging op sollicitatiegesprek bij mijn eventuele baasje Elisabeth. Dat werd een succes! Helaas moest ik terug naar Amstelveen, want de studie duurde nog 2 maanden. Op 4 maart 2013 kwam mijn nieuwe baasje naar Amstelveen. Oh wat vond ik haar lief! Ze mocht twee weken lang intern samen met mij leren hoe het (samen)werkt met een blindengeleidehond. Mijn nieuwe baas had talent, maar stoepjes af vond ze eng. Daarom kreeg ze een langere signaleringsstok om de diepte te meten. Toen ging het beter. We liepen de sterren van de hemel in het grote Amsterdam. Na twee weken mocht ik mee naar Schildwolde, maar mijn tuigje bleef op school. In de week daarna kwam mijn trainer Rijk met het geleidetuig naar ons toe (poehee wat een schrik, ik was even bang dat hij mij weg zou halen bij mijn nieuwe baas) en hebben we een drietal dagen getraind op verschillende locaties in de stad Groningen. Vandaag ben ik acht geworden en woon sinds een half jaar in Assen. Ik heb opnieuw allemaal nieuwe routes geleerd. Dat ging mij gemakkelijk af, maar mijn baasje was opeens weer onzeker. Daar snap ik niets van! De school heeft onlangs gezegd dat ik met pensioen mag gaan. Ik denk dat ik dat fijn vind, want af en toe valt het werken mij zwaar en word ik heel erg moe. Ik probeer mijn baas te verleiden om op bankjes te gaan zitten, of ren een restaurant in als de deur openstaat in de hoop dat ze daar iets gaat eten of drinken. Gelukkig wordt ze nooit boos. We wachten af wanneer de nieuwe collega in huis komt. Als hij of zij niet aardig is, stuur ik die indringer direct terug naar Amstelveen.

Internationale dag van de geleidehond

Gisteren, 24 april, was het de dag van de geleidehond. Tot mijn verbazing werd ik hierover gebeld door RTV Drenthe voor een radio interview per telefoon. Daar hoef je je niet veel van voor te stellen. Precies 3 minuten duurde het interview. Er was zoveel wat ik in die paar minuten had willen zeggen, maar het bleef hangen bij het pensioen van Minthe en een beetje over afgekeurde honden. Achteraf was dat waarschijnlijk het speerpunt van de interviewer, maar de tijd was te kort. Vannacht schoot ik wakker en wist opeens precies wat ik had willen vertellen. Een jaar geleden ben ik samen met Minthe, zonder enige vorm van begeleiding, een midweek naar Schiermonnikoog geweest. Zelf met het openbaar vervoer, de boot, de bus en zelf de verblijfplaats zoeken zonder hulp van mensen, maar met behulp van Minthe. Het waren uitzonderlijk mooie warme dagen. Buiten ontbijten en buiten koffie drinken. ’s Ochtends genieten van een wandeling (Schiermonnikoog is niet groot en alle wegen leiden naar het strand of het dorp). Juist dit! Zonder Minthe was het niet mogelijk geweest om zoiets zelfstandig te doen. Tekst gaat verder onder de foto’s.

Door en met Minthe ben ik een zelfredzaam mens, kom ik overal, doe ik de dingen die ik graag mag doen en hebben we samen dikke pret. Minthe is een pretletter en van het strand wordt ze een dwaas ding. Ik kon heerlijk in een kuil zitten terwijl zij aan het rondrennen was. Af en toe kwam ze me begroeten of om een beloning vragen. We zijn veel leuke mensen tegengekomen. Volledig spontaan aangeboden heb ik twee lange wandeling met anderen kunnen maken, terwijl Minthe grote stukken heerlijk los mocht dartelen. Wanneer ik voor het ontbijt het pad naar de dijk met haar liep, kon ze lekker even haar eigen honden zaken doen. In de stilte was het tegelijkertijd een kakofonie van vogelgeluiden. Zo mooi! De zilte geur van het wad en de zee in onze neuzen. We hebben samen van iedere minuut genoten. Wat voor veel mensen ‘normaal’ is, is voor ons bijzonder. Dagelijks ben ik mij daarvan bewust. Minthe en ik vormen een team, wij zijn werkelijk een goed samenwerkend geheel. Daarnaast is het zoveel gemakkelijker geworden om contacten te leggen. Iedere dag spreekt iemand mij wel aan over Minthe. We zijn slechts 6 maanden geleden verhuisd naar een voor ons volstrekt vreemde woonplaats. Ondertussen kent Minthe de noodzakelijke routes en kom ik veilig op alle plaatsen waar ik moet zijn. Met de navigatie op mijn telefoon komen we zelfs op plaatsen waar we niet eerder waren. Ze wordt ouder nu en het werken begint haar zwaarder te vallen. Straks wordt haar werk ingenomen door een andere hond. Haar plaats in ons huis blijft gelukkig.

De laatste les

De laatste nieuwe route Sinds 6 maanden wonen we in Assen. Samen moesten we veel nieuwe routes leren. Minthe leert snel, maar het kost haar en mij veel energie. Afgelopen dinsdag hebben we echter een route geoefend die ze heel leuk vind. De heenweg ging altijd al goed, maar terug verdwaalden we samen telkens en ik had geen idee waarom. Het is de route naar een fijn plekje waar ze lekker en veilig los kan lopen. Een stuk bos aan de andere kant van ons park. Ver van het spoor vandaan. De laatste keer dat ik het erop waagde, hebben we ruim anderhalf uur lopen dwalen voordat we thuis waren. Minthe vindt het te gek daar. Hier nog even kijken, daar onderzoeken wat er achter de volgende bocht ligt, bij de paarden kijken. Oh daar is nog een leuk bruggetje, en baas weer een bankje. Ga even zitten baas, dan kan ik snuffelen. Het gebeurt mij zelden dat ik mijn telefoon vergeet, die keer wel. Dom, want ik wist dat ik de route terug niet onder de knie had. Zonder telefoon kan ik de loopnavigatie niet aanzetten. We kwamen heel lang geen mensen met of zonder honden tegen. Op een zeker moment liepen we over een pad van asfalt en ging Minthe haar staart plotseling in standje super snel. Ze wist de weg weer (knap ding) en was aan een flinke bak met water toe. Ze versnelde haar tempo. Al gauw had ik ook in de gaten waar we waren! Veilig thuis en 8 kilometer in de benen en pootjes. 

Naar het station in Assen. Shared space. Dat vinden we allebei niet fijn.

Afgelopen,dinsdag  tijdens onze laatste mobiliteitsles, zijn we naar die plek gegaan. Er staan bankjes. Het is een speciale plek waar je kunt zitten wanneer je rust om je heen wilt hebben. Daar kwam mijn ergotherapeute Tina achter. Zij heeft een foto gemaakt van de plaquette midden in het bos. Uiteindelijk was de terugweg reuze gemakkelijk en snel aan te leren. Dit keer moest ik de route goed aanleren, want Minthe wil hier niet naar huis. Gelijk heeft ze! Wat een geweldige plek om te zijn. Alle foto’s zijn door Tina gemaakt. Ook van een les eerder bij het station van Assen. Het was een prachtige zonnige middag voor de laatste mobiliteit-training. Dankjewel Tina voor alles! En nu moeten we het samen doen, Minthe en ik.

Waarom shared space zo ongelooflijk eng is voor ons

Zou die bus die voorbijscheurde ons wel hebben gezien?

Houd de lijn vrij

Deze week is de campagne “Houd de lijn vrij” van start gegaan. Het toeval wilde dat Minthe en ik op een basisschool in Alteveer (Gr) voor een voorlichting over mensen met een visuele beperking in het verkeer waren uitgenodigd. Minthe vindt het altijd heerlijk om op pad te gaan, zeker op plekken waar ze nooit is geweest. Op de school werden we vriendelijk ontvangen door de onderwijzeres en het allereerste wat ze deed was Minthe aaien. Foutje! Gelijk een leermoment dat we konden oppakken in de voorlichting. Een werkende geleidehond mag niet worden afgeleid, niet door de hond zomaar te aaien, niet door tegen de hond te praten of oogcontact te maken. 

Geleidelijn rechts geeft de richting aan naar oversteekplaats of rechtsaf gaan

Honger-labje

Ongeveer twee weken nadat ik Minthe had gekregen was ze opnieuw spoorloos. Na de gebruikelijke ochtendroutine van opstaan, douchen, ontbijten, Minthe voeren en uitlaten moest ik naar een vergadering. Vrolijk riep ik haar naam. Niets. Dus ik doorzocht eerst de beneden verdieping. Niet in het kantoor, niet in de woonkamer, niet in de televisiekamer, niet in de slaapkamer, niet in de keuken, bijkeuken en evenmin in de garage. Daarna naar boven. Roepen, zoeken. De paniek sloeg opnieuw heftig toe. Manlief was naar zijn werk, dus vragen of hij haar zag kon ik niet. De volgende stap was zelf de tuin in. Opnieuw roepen en fluiten. 

Geen Minthe. Angstig en verdrietig liep ik het huis weer in. Trok mijn jas uit en hoorde toen een geluidje uit de kast komen. Een snurkend geluidje. Verbeeldde ik me dat? Ik noemde opnieuw Minthe haar naam. Niets. Wat harder. Hoorde ik wat gekrabbel, heel zachtjes? Het geluid kwam uit de grote wandkast met schuifdeuren in de bijkeuken. Daarin stond op de grond de voerton van Minthe. Het zou toch niet waar zijn? Ik schoof de deur open en werd prompt heel enthousiast begroet door mijn blije Minhte. Wat een opluchting, maar ik heb me daarna ook de tranen gelachen. Mijn honger-lapje was bij het opbergen van haar wobbelkong (zie afbeelding bij de diashow) stiekem naast haar voerton gaan liggen. Daar komt immers al het lekkers vandaan. Gelukkig zat de deksel stevig op de voerton. KNGF Geleidehonden fokt zelf hun honden en de stichting neemt deel aan een wereldwijd fokprogramma met andere geleidehonden scholen. Daarom hebben ze vooral Labradors, Retrievers, Herders en kruisingen van deze drie op school. Dat is een bewuste keuze geweest. De honden worden gefokt op het graag willen werken, gezondheid en vriendelijkheid. Zo hebben ze voor het overgrote deel erfelijke aandoeningen uit de honden gefokt. HD en knieproblemen komen nauwelijks voor. Een ander voordeel van deze rassen is dat de honden graag wat doen voor iets lekkers. Daardoor zijn ze gemakkelijker te trainen met beloningen. Labradors en retrievers staan sowieso bekend om hun eetlust. Minthe, kruising retriever/labrador is een echt honger-labje. Nadeel is dat je altijd goed moet opletten dat je hond niet te dik wordt. Ongevraagd voeren komt helaas regelmatig voor. Mensen bedoelen het goed, maar het is van levensbelang dat onze kanjers niet te dik worden. Een te dikke hond is een ongelukkige hond, krijgt eerder gezondheidsproblemen en overlijdt gemiddeld jonger. KNGF Geleidehonden houdt daarom het gewicht van al hun honden gedurende hun hele werkende leven nauwgezet in de gaten.

MIJMEREN 

Zes jaren geleden, vermoedelijk rond deze tijd waren Minthe en ik aan het oefenen met routes, appèl, en samenwerken om een goed team te worden. De klik hadden we indertijd gelijk. Minthe haar looptempo was behoorlijk, hoger dan mijn eigen tempo en ik vroeg me soms enigszins wanhopig af of er ook ergens een stopknopje op mijn enthousiasteling zat. Nooit gevonden, maar mijn eigen conditie ging er wel fors op vooruit. Een onvergetelijke herinnering is de keer dat ik Minthe in Schildwolde op de Laan van Mees liet loslopen. De 2 kilometer lange oprit naar een afgebrande boerderij. Het rook er nogal sterk naar het boerenland die dag, maar in het voorjaar is dat vrij normaal. Minthe en ik hadden samen geoefend met terugkomen. Dat ging geweldig. Toen dat duidelijk was mocht ze echt vrij. Ik stapte rustig met mijn stok over de oprit. 

Teruggekeerd bij het beginpunt floot ik haar terug. Ik wilde het geleidetuig aandoen en wat voelde mijn handen? Een zeer vloeibare vreemde massa met een scherp ruikende mestlucht. Op het land waar Minthe zo dol enthousiast had gerend, gerold, en alles had gedaan wat des honds is, bleek die ochtend drijfmest uit te zijn gereden. Keurig naast me schudde Minthe zich eens lekker een paar keren uit. Ik zat van kop tot teen onder de drijfmest. Thuis heb ik zo goed als kwaad als dat ging haar buiten afgespoeld. Binnen schudde ze zich nog eens lekker een paar keren uit. Handdoeken erbij. Veel gewrijf en geschud. Zelf onder de douche gegaan, schone kleren aan. Tot zover alles goed … dacht ik, totdat Jan-Willem uit zijn werk kwam. Hij begon buiten al te roepen wat er in hemelsnaam was gebeurd, in huis begon hij nog harder te roepen. Hij verkeerde in shock. Kortom bijkeuken, keuken, hal en woonkamer waren van grond, via de wanden tot het plafond versierd met dikke en dunne druppels drijfmest. Uren is hij bezig geweest om de boel schoon te krijgen. Minthe? Zij vond zichzelf geweldig ruiken! De volgende dag zijn we wegens die geur naar een trimsalon gegaan. Kijk ook zo komt een geleidehond aan haar trekken! Daarna hebben we in het voorjaar deze route niet meer genomen. Hoewel ze met het loslopen, als ze de kans krijgt, nog steeds graag een modderbad neemt. Ze blijft een hondje.

Een week later lag hierachter mij drijfmest

Wat???

Alleen mijn pootjes zijn toch vies?

Gespot door d’andere baas in de modder

Badjas aan op weg naar huis

Vertrouwen moet je leren

Op 4 maart 2013 werden Minthe en ik een team. Die eerste paar maanden samen waren een bijzondere ontdekkingsreis. Enerzijds de vrijheid die ik plotseling kreeg door Minthe, maar anderzijds werd ik overvallen door veel onzekerheden. Deed ze het wel goed? Deed ik het goed? Waarom wilde ze niet langs een bepaald punt? Een plas die de hele weg bedekte. Met mijn stok controleerde ik neurotisch iedere op- en afstap. De eerste keer dat ik helemaal zelfstandig met Minthe naar Groningen ging (ik moest voor controle naar de tandarts), had ik mijzelf en Minthe extra goed voorbereid. Ik was met de bus naar Groningen afgereisd en had de overstap met de bus naar de tandarts geoefend. De route gelopen. Dit hebben we twee keren herhaald. Beide keren ging het uitstekend. Op de dag van de echte controle stapten Minthe en ik vol vertrouwen in de bus naar Groningen. We kwamen veilig aan bij de tandarts. Daar kwamen we het eerste obstakel tegen waar ik niet bij nagedacht had. De tandarts zit op de eerste verdieping en heeft alleen een wenteltrap naar boven. Naar boven ging moeizaam, maar het ging goed. Er was niets aan de hand met mijn tanden en kiezen, dus binnen 10 minuten konden we terug naar huis. De trap was snel gevonden, maar hoe ga je een smalle wenteltrap af? We (of ik?) durfden het samen niet. Uiteindelijk heb ik er hulp bij ingeroepen. Ik voorzichtig aan de leuning naar beneden en iemand anders met Minthe aan de riem naar beneden. Opgelost. Vervolgens op pad naar huis. We liepen samen over de stoep. Minthe wilde opeens naar links, maar in mijn hoofd klopte dat helemaal niet, dus gaf ik het commando “vooraan”, ze bleef weigerachtig staan. Nogmaals “vooraan”, ze ging op mijn aandringen lopen en daar opeens  pats boem lag ik breeduit over de stoep. Mijn handen kapot, mijn knieën en broek kapot en een hond die bij me stond te bibberen en mijn gezicht stond te likken. Wat was er aan de hand? Het waaide die dag behoorlijk en tijdens het bezoek aan de tandarts was er een stenen muurtje omgewaaid. Dat lag op de stoep. Minthe wilde er netjes omheen en haar baasje (ik) wist het beter. Het is helemaal goed gekomen. Na de grote schrik, Minthe geknuffeld, ben ik opgestaan (auw!) en gingen we samen verder. Van deze val heb ik goed geleerd veel meer op mijn kanjer te vertrouwen. Onze samenwerking ging daarna in korte tijd met grote stappen vooruit. Vooraan, vooruit, dikke lebber! Ondertussen ruim zes jaren samen onderweg!

Kennismaking 2013

Na zes jaren gewerkt te mogen hebben met een blindengeleidehond heb je ondertussen veel herinneringen verzameld. Minthe is mijn eerste blindengeleidehond. Zij heeft mij gekozen. Dat meen ik. De kennismaking begin januari 2013 met Minthe was een spannende gebeurtenis. Ter voorbereiding had ik het kleed  van onze vorige huishond gewassen en neergelgd, de bak opgezocht voor water. Schoongemaakt en gevuld. Rond 11 uur ging de deurbel. Daar stond Rijk (haar trainer) met Minthe. Minthe vloog direct als een wervelwind ons huis in. 

Ben grijs geworden ... 2019

Ondertussen gingen Rijk en ik in de woonkamer zitten. Minthe moest de hele benedenverdieping afsnuffelen (we woonden toen nog in een erg groot huis). Mijn onrust bereikte grote hoogtes. Waar was ze tocH? Rijk stelde me gerust. Minthe was het huis aan het keuren. Na een tijdje kwam de dame de woonkamer in. Ze vloog naar de waterbak, dronk als een bekakte dame, vlijde zich op het kleed naast mij op de grond en legde haar kop op mijn voet. Zo bleef ze vervolgens liggen. Dat gevoel alleen al. Ik geloof dat ik weinig opnam van alles wat Rijk mij te vertellen had. We hebben een stukje proef gelopen. Rijk had haar geleidetuig bij zich. Wat een ervaring! We vlogen letterlijk een rondje door Schildwolde. Nog even een bak koffie en de match was definitief. Maar … Minthe moest haar training nog afmaken en dus met Rijk mee terug naar Amstelveen. Rijk riep haar, maar ze kwam niet. Ze kroop nog dichter tegen mij aan. “Dat heb ik weer” riep hij. Werk ik al maanden met die hond, wil ze na een uurtje niet meer met me mee. Dat kwam goed en op 4 maart 2013 ging ik naar Amstelveen voor de twee weken durende opleiding. Tegenwoordig vindt de match plaats op de school in Amstelveen. We gaan ons daar samen op voorbereiden. Het kan nog maanden duren (daar rekenen we op).

Aftrap doppensite 2014

Op mijn kamer in Amstelveen 4-3-2013

Eerste winter 2014

Appel achter het huis 2013

Waar is mijn nieuwe baas maart 2013

Het pensioen gesprek

Gisteren (Valentijnsdag) was  een heel bijzondere dag. Iedereen die dit blog leest weet dat Minthe een dagje ouder wordt en soms klaar is met haar werk. Vorige week heeft de dierenarts vastgesteld dat ze lichamelijk helemaal gezond is. Gisteren kwam Hennie van KNGF Geleidehonden op bezoek voor een gesprek over het pensioen van Minthe. Tijdens zo’n gesprek word je helemaal bevraagd over het werkaanbod, waarom je een geleidehond wilt, of je in staat bent de hond zelf uit te laten. Of de tuin veilig is. Ik ben veel vragen alweer vergeten, want de emotie slaat tijdens zo’n gesprek toe. Mijn geweldige kanjer zomaar opeens ‘oud’  Een leven zonder haar aan mijn zijde en zonder een blindengeleidehond is niet voor te stellen. Minthe blijft als huishond, dus afscheid nemen van haar hoef ik niet op het moment van haar pensioen. Maar toch,  we zijn een super team samen. Dat zal straks flink wennen zijn aan een nieuwe vast geweldige hond.  Ik besef me goed dat ik enorm ben verwend met Minthe. Ze is een top hondje, dat naast haar geweldige werk, haar altijd vrolijke karakter, mij ook op allerlei andere gebieden steunt. Ze maakt mijn leven zoveel beter en mooier. Daarnaast scheelt zij door haar werk en liefde, mijn man een groot deel van zijn mantelzorgerlijk bestaan. Wat is er fijner dan een echtgenote die dingen onderneemt en zelfstandig is? Erop uit trekt als het even kan. Die zelfstandig op pad gaat en op reis. Zonder mijn kanjer zou  mijn vrijwilligerswerk (participatieraad, oogvereniging, ambassadeurschap, de plastic doppenactie in Noord Nederland, naar mijn moeder in Oegstgeest) niet mogelijk zijn of veel lastiger. Op 4 maart is ze 6 jaren voor mij aan het werk. Die tijd is omgevlogen.  Ze was een snelle leerlinge, ze was pas 22 maanden toen ze bij ons kwam.

Herinneringen aan de eerste tijd samen vliegen continue in mijn gedachten voorbij. Ik ga proberen in volgende blogs wat leuke herinneringen te delen. We hebben een heel stuk gelopen met Hennie van KNGF Geleidehonden. Ja hoor, dat had ik weer. Minthe deed het perfect en liet nauwelijks iets zien van wat ze de laatste tijd mij probeert te vertellen. Prachtig weer, staart in rotor standje 10 en lekker werken. Nauwelijks vertragen, niet telkens overal doen of ze moet poepen, kortom een top rondje. Ik vermoed het tandartseffect. Je hebt kiespijn en bij de tandarts is er opeens niets aan de hand. Mijn blije ei vond gisteren het werken prima. En mijn kanjer liet niets, maar dan ook niets zien van enige werkmoeheid. Ik had de indruk dat ze aan het opscheppen was, omdat ze maar al te goed ruikt dat Hennie van KNGF Geleidehonden is, dus beste pootje voor. Bovendien leek het voorjaar buiten. Zon, vogels, het was heerlijk. Toch zijn vandaag de papieren op de post gegaan om haar pensioen in werking te zetten. We wachten het af. De wachttijd is 2 tot 12 maanden. Wij gaan voor het gemiddelde …..

Donderdag blog-dag!

Donderdag is Minthe blog-dag! Iedere week een nieuw verhaal. 

Voor plastic doppen verzamelaars in het noorden van Nederland. 

Wanneer u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont, wilt u dan ook volgende pagina de doppenactie over de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland lezen? Hier staan leuke verhalen over de plastic doppenactie, maar ook belangrijke mededelingen, tips en vragen. 

 

Openbaar delen van mijn site wordt op prijs gesteld. U doet het voor alle mensen die honden zoals ik hard nodig hebben.

 

U mag mij ook altijd een e-mail sturen: minthe@minthe-doppenactie.nl