Welkom op ons blog!

Dit is het blog van Elisabeth Smelik, Minthe (pensionada) en Wendy blindengeleidehond.  

Minthe, ons blije ei,  heeft veel fans onder de doppen spaarders en ver daarbuiten. Per juni 2019 is ze met pensioen en onze super lieve huishond. Ze blijft de Doppen topper van de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland.

Wendy helpt mij sinds 15-07-2019 de weg te vinden, mij veilig langs allerlei obstakels te leiden, zitplaatsen en deuren te zoeken. Wendy en ik zijn druk bezig om een goed team te worden. Deze jonge enthousiasteling  heeft haar plek in onze harten al gevonden! We (Jan-Willem, Minthe en ik) zijn verliefd op haar. Ze heeft een pittig karakter, is slim en dol op zwemmen. 

Doppenliefde

Daarnaast willen we graag de plastic doppenactie voor KNGF Geleidehonden Www.geleidehond.nl onder uw aandacht brengen wanneer  u in

Groningen,

Friesland,

Drenthe of de

kop van Overijssel woont.  

Een groep vrijwilligers van www.stichtingvriendendoppenactienoordnederland.nl verzet bergen plastic doppen voor deze geweldige actie.

We zijn altijd op zoek naar plastic doppen. De doppen worden gerecycled en brengen geld op voor de basisopleiding van geleidehonden. Op de pagina 2 vindt u daar meer informatie over. 

Ons drukke leven

De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Alle werkzaamheden en extra speciale dagen bij elkaar maakten de afgelopen tijd gedenkwaardig. Bij de Maatschap Hartlief Lammers (waar we onze plastic doppen mogen opslaan en vanwaar de plastic doppen gratis worden vervoerd naar de verwerker) hebben we 6 dagen lang aan 1200 vrouwen mogen vertellen waarom we plastic doppen sparen en met welk doel: sparen voor de basisopleiding van honden als Minthe en Wendy. Dat was leuk om te doen met ons clubje vrijwilligers. Wat gedroeg Wendy zich keurig! Ze is een hondje dat zich snel verveelt, maar kennelijk vond ze de wisseling van de wacht 8 x per dag met 30 andere dames afwisselend genoeg om gehoorzaam aan mijn voeten te blijven liggen. Tussen de middag konden beide honden lekker uitrennen in de omheinde tuin.

We werden uitgenodigd om bij de viering van de dag internationale dag van de witte stok in Groningen aanwezig te zijn op 15 oktober. Daar hebben we een middag mensen (met pers en politiek) gedemonstreerd hoe lastig het is om veilig over te steken wanneer je zeer slechtziend of blind bent. Beide dames hebben een algehele lichaamsmassage gekregen bij Ellen Bronsema. Wat genieten de honden daar toch van. Om jaloers op te worden. Ondertussen gaan de voorbereidingen voor de Oogdag 2019 op 2 november aanstaande van de Oogvereniging regio Groningen door. De vergaderingen van de Participatieraad van Assen en de werkzaamheden hiervoor brachten ons diverse keren naar verschillende plaatsen. Een Lezing in Noord-Sleen voor de Vrouwen van Nu.

Het Halloween feest kan beginnen! Klaar voor de start

Massage!

Halloween 2019

Tenslotte  de Halloween sponsorloop voor KNGF Geleidehonden afgelopen zaterdag. De reis naar het Amsterdamse bos verliep goed, maar de bewegwijzering naar de juiste parkeerplaats ontbrak. Dorien heeft drie keren het Amsterdamse bos rond gereden en uiteindelijk zijn we niet op het startpunt begonnen met lopen. We startten bij de “trick en treat stand”. Wendy werd vaak lastig gevallen door andere (loslopende) honden. Dat was voor haar en mij frustrerend. Het werken in tuig lukte niet.Voor onze gemoedsrust hebben we besloten om haar aan de lijn mee te nemen en Dorien mij bij de hand. Daarna ging het geweldig. Helaas hebben we de helft van de tocht door de valse start twee keren moeten lopen en de andere helft niet gedaan omdat we nog terug moesten rijden naar Assen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden een heerlijk dagje uit. Dan zijn er de vaste leuke dingen: de sportschool op maandag, de haakclub “aanhaken” in Assen Oost om de week op dinsdagmiddag en het steenhouwen op de woensdagochtend. De hondenspeeltuin is een enorm succes. Wendy en ik gaan daar minimaal 4 keren per week naar toe. Vandaag met Minthe erbij. Heerlijk alle stress eruit rennen en veilig spelen. Kortom onze weken zijn gevuld en er is geen tijd om ons te vervelen.

Mijn beurt

10 weken samen Op 15 juli ging ik naar school voor mijn nieuwe maatje Wendy. Ondertussen zijn we 10 weken samen aan het werk. Honden zijn net mensen, ze hebben allemaal verschillende karakters. Minthe was een geweldige geleidehond, maar is ook de braafste en liefste van haar klas. Wendy is een geweldige geleidehond, maar is een drukteschopper, aandachttrekker en een ondeugende eigenwijze dame met een sterke eigen wil. Ze werkt geweldig en hard. Aanvankelijk was het samenwerken lastig. Ze deed veel dingen perfect. Links vooraan op een weg zonder stoep lopen is voor haar appeltje eitje. Ook onthoudt ze nieuwe routes snel en goed. Beter dan ik. De andere kant: ze is erg nieuwsgierig en vergeet af en toe dat mijn arm niet 360 graden kan draaien. Bij nieuwe routes ging ze steeds harder trekken, en hijgen van opwinding. Bij thuiskomst had ik schouders en scheenbenen die heftig protesteerden, tenslotte hoef je 4 km niet in een half uur af te leggen (dat is laagvliegen). 

Met de trein naar Oegstgeest

Thuis, allebei uitgeteld

Aan de riem kon ik haar de eerste weken niet houden. Ze trok me omver zodra ze iets zag wat ze leuk vond. Helemaal los (om uit te rennen), komt mevrouwtje pas op haar eigen tijd terug. Wel brengt ze meestal een cadeautje mee terug (zwerfvuil), wanneer ze besluit dat haar uitstapje lang genoeg heeft geduurd. Met het 4 weken bezoek kreeg ik de gentle leader van de trainer. Dat loste mijn eerste grote probleem op. Het werken in tuig en het lopen aan de lijn veranderde van het ene moment in het andere in een echt feestje. Geweldig. En nog steeds. Ze steekt zelf haar neus direct in de gentle leader. Ze was er duidelijk bekend mee, wat het voor ons samen gemakkelijker maakte. Het niet terugkomen wanneer ik haar roep is een probleem. Zelfs niet wanneer ik haar een likje van de tube smeerkaas geef, ze verdwijnt als een speer de verte in. Het baarde me zorgen en ook angstige kwartiertjes. Terug liep ik altijd met een drijfnatte hond. Ze vindt water waar ik geen idee van heb. Ze mag van mij zwemmen, maar ik wil wel zelf bepalen waar en wanneer. 

Hondenspeeltuin

Een aantal weken geleden ontdekte ik de hondenspeeltuin in Assen-Oost. Vlakbij de sportschool en een klein winkelcentrum, waar ik regelmatig moet zijn. Sindsdien kan Wendy minimaal vier keren per week heerlijk uitrennen in de hondenspeeltuin. We oefenen daar het terugkomen. Dat doet ze daar perfect. De speeltuin is volledig omheind. Na een paar leuke honden uitgenodigd te hebben achter haar aan te racen (lukt altijd) komt Wendy bij mij bescherming zoeken tegen wat te opdringerige honden. Het is duidelijk, ik ben in haar ogen beslist haar baasje. We krijgen veel complimentjes. Dat is fijn, maar het is heerlijk om te horen dat Wendy zich uitermate sociaal opstelt en mij opzoekt wanneer dat nodig is. Thuis hangt ze de clown uit. Ze kan de hele dag spelen. Sjorren vindt ze erg leuk, maar dat kostte mij mijn schouders. Ze leert snel, nu legt ze het speelgoed op mijn schoot. Wanneer ik het speelgoed niet weggooi, gaat ze voor me zitten en tegen mij praten (een soort grappig gekreun). Ze stopt ondertussen met spelen wanneer ik duidelijk “klaar” zeg. Minthe is ook veel levendiger geworden. Ze geniet van haar pensioen, maar spelen met Wendy is de kers op de taart. Ondertussen doen ze regelmatig mandje pik en rollen bollen ze regelmatig over elkaar heen. Verliefd ben ik sowieso op deze pittige liefdevolle draaitol. Wat een genot om met zo’n geweldig maatje op stap te mogen. We worden een top team. Met haar ga ik nu al vol vertrouwen op pad.

Wendy’s verhaal

Het eerste jaar van mijn leven woonde ik in de kop van Noord-Holland. Ik woonde bij lieve baasjes en had het reuze naar mijn zin. Zij hebben mij van alles geleerd en ik heb mijn best gedaan. Kennelijk deed ik zo goed mijn best dat ik naar de honden universiteit in Amstelveen mocht. Mijn pleegbaasjes vonden dat moeilijk. Ze moesten afscheid van mij nemen en ik van hen. Zij waren verdrietig en ik moest wennen aan mijn schoolleven. Gelukkig zaten er twee zusjes en een halfbroertje tegelijkertijd met mij op school. We konden buiten de lesuren om, lekker met elkaar ravotten en spelen. Ook op school deed ik mijn best. Plotseling kwam de dag dat ik geslaagd was voor mijn examen. Dat er daardoor weer grote veranderingen zouden plaats zouden vinden kon ik niet vermoeden.

Geslaagd!

Daar waren ze dan Elisabeth met haar geleidehond Minthe. Enthousiast als altijd rook ik aan mens en hond, sprong vrolijk in het rond. Nieuwe mensen, nieuwe dingen, alles vind ik leuk. Wij gingen naar Amstelveen. Daar mocht Elisabeth een rondje met mij lopen. Wat deed ik mijn best! Er werd van alles over mij verteld. Onder andere dat ik een hond ben die graag zwemt en ook niet tegen te houden is bij het loslopen wanneer ik in het water wil duiken. Tot groot plezier van mijn trainster vond en vindt Elisabeth dat niet vervelend. Match geslaagd. Euh? 

In de trein

Netjes naast

Ik neem zo nog een duik

Op de dam in Amsterdam

Spelen!

Een paar weken later kwam Elisabeth naar Amstelveen. Mijn mand werd bij haar op de slaapkamer gezet, mijn tuig hing er aan de kapstok. Vreemd allemaal. Elisabeth ging op de grond zitten en we hebben samen heerlijk geknuffeld. Het puppypleeggezin een brief had achtergelaten met een foto en met mijn melktandjes Daar zijn de baasjes super blij mee. Wat volgde was een heel warme week (buiten boven de 30 branden) en lopen met Elisabeth onder begeleiding van mijn trainster. Dat ging anders dan tijdens de normale training, maar met succes. Bij nieuwe zaken ben ik zo nieuwsgierig dat ik heel snel en enthousiast ga lopen. Soms waren we zomaar ergens binnen zonder dat Elisabeth het in de gaten had. Zo liet ik haar moeiteloos in de metro stappen, terwijl ze had geroepen dat ze dat niet wilde. Ook loodste ik haar zonder enig probleem door een draaideur een winkelcentrum in en leidde haar over een drukke markt. Ze had het nauwelijks in de gaten. Vijf dagen trainen. Mensen ik was na dat weekje ongelooflijk moe en ook Elisabeth kon nauwelijks meer op haar benen staan. 

Missie geslaagd

Thuis en uit

Op vrijdag reden we in ruim 2 uren  naar Assen. Vanzelfsprekend begreep ik dat allemaal niet zo goed. Ik was wat nerveus en druk. Elisabeth was moe en alle spieren in haar lijf deden pijn. De beugel was niet meegekomen vanuit Amstelveen. Het eerste weekeinde hoefden we samen helemaal niets, behalve spelen, lekker buiten wandelen (aan de lijn). Minthe bleek leuk om mee te spelen, al begreep ik niet goed dat Minthe niet speelt met speelgoed. Ondertussen heb ik in de gaten dat Minthe wel wil donderjagen en rennen. Heerlijk! De week daarna (weer boven de 30 graden) kwam mijn trainster langs en zijn Elisabeth en zij samen met mij de lastige punten in Assen gaan bekijken. Eerlijk gezegd vond ik ze helemaal niet lastig. 

Gebruikersovereenkomst getekend! Missie geslaagd

We zijn 2 maanden verder. Ik ben niet meer nerveus. Elisabeth heeft vertrouwen in mijn werk. Ik ben niet meer druk, hoewel ik natuurlijk een jonge levendige hond ben. De nieuwe baasjes lachen vaak om mij. Ik heb labrador-retriever bloed en ben dol op het terugbrengen van speeltjes. Willen ze niet met mij spelen dan verzin ik mijn eigen spelletjes en ik ben af en toe flink ondeugend. Ze noemen mij o.a. springboon, clown, dondersteen, rare meid en de rest vertel ik niet. Ze vinden het niet goed wanneer ik Minthe haar voer jat. Enfin, overal is wel wat. De missie is geslaagd. Hier blijf ik voorgoed.

Mijn nieuwe leventje (Minthe vertelt)

Mijn nieuwe leventje Het was even wennen aan Wendy. Ik wist dat ze een druktemaakster was, want we hadden kennisgemaakt in Amstelveen. Wat ik niet wist was dat ze bij ons zou komen wonen. Ik was ondertussen een aantal maanden gewend aan een rustig leventje. Dat stond opeens op zijn kop. 

Niet te geloven hoeveel energie die zwarte springboon heeft. Ze was de eerste paar weken behoorlijk zenuwachtig. Trouwens ik merkte dat mijn vrouwtje ook nerveus en moe was. Alles ging anders en wennen aan Wendy was voor ons een hele toer. Gelukkig was ik er om te helpen. Als het dametje mij te druk werd, kreeg ze een waarschuwing. Vervolgens ging ik aan de voeten van mijn baas liggen. Wendy begrijpt dat heel goed en kruipt er lekker bij. In de auto gaat ze niet liggen, maar gaat ze met haar kop door het midden van het hondenrek en legt ze haar koppie op de schouder van d’andere baas of van Elisabeth. Die vinden dat allebei geweldig. Ik blijf gewoon lekker liggen in mijn harnas. Vreemd vind ik het niet dat Elisabeth met Wendy op pad gaat. Die beugel vond ik al langere tijd niet meer fijn en Wendy springt er enthousiast in. Goed om te weten dat iemand mijn werk heeft overgenomen.

Samen spelen

Wanneer ga je gooien?

Trekken

Nieuwsgierig

Wat doet Wendy toch?

Geen vaste dag

Donderdag was Minthe's blog-dag! Daar zijn we vanaf gestapt. Nieuwe verhalen verschijnen wanneer er leuke dingen te vertellen zijn. 

Voor plastic doppen verzamelaars in het noorden van Nederland. We hebben op dit moment (oktober 2019)  een probleem, zie volgende bladzijde. 

Wanneer u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont, wilt u dan ook volgende pagina de doppenactie over de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland lezen? Hier staan leuke verhalen over de plastic doppenactie, maar ook belangrijke mededelingen, tips en vragen. 

 

Openbaar DELEN van dit blog wordt op prijs gesteld. U doet het voor alle mensen met een beperking die honden zoals Minthe en Wendy hard nodig hebben.

U mag mij ook altijd een e-mail sturen: info@stichtingvriendendoppenactienoordnederland.nl