Welkom op ONS blog

Welkom, van harte welkom op ons blog.

Dit is het blog van Elisabeth Smelik en Minthe blindengeleidehond.  Minthe helpt mij niet alleen dagelijks de weg te vinden, mij veilig langs allerlei obstakels te leiden of zitplaatsen  en deuren te zoeken. In dat opzicht is Minthe een fantastisch  ‘hulpmiddel’, een erg fijn levend hulpmiddel. Juist omdat ze een blij ei is en iedere dag weer vrolijk met mij op pad gaat, mij veel liefde geeft en altijd zorgzaam is, zijn wij een hecht  team. Minthe is voor mij een super lieverd, dat is niet alleen mijn mening. Minthe heeft veel fans, die haar allemaal zo zouden willen meenemen (dat gebeurt niet!). Ik ben stapelgek op mijn blije ei en zij op mij.

 

Daarnaast willen we graag de plastic doppenactie onder uw aandacht brengen wanneer  u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont.  Een fijne groep vrijwilligers van de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland verzet bergen plastic doppen voor deze geweldige actie. We zijn altijd op zoek naar plastic doppen. De doppen worden gerecycled en brengen geld op voor de basisopleiding van honden zoals Minthe en andere geleidehonden. Op de pagina hierna vindt u daar meer informatie over. 

MIJMEREN 

Zes jaren geleden, vermoedelijk rond deze tijd waren Minthe en ik aan het oefenen met routes, appèl, en samenwerken om een goed team te worden. De klik hadden we indertijd gelijk. Minthe haar looptempo was behoorlijk, hoger dan mijn eigen tempo en ik vroeg me soms enigszins wanhopig af of er ook ergens een stopknopje op mijn enthousiasteling zat. Nooit gevonden, maar mijn eigen conditie ging er wel fors op vooruit. Een onvergetelijke herinnering is de keer dat ik Minthe in Schildwolde op de Laan van Mees liet loslopen. De 2 kilometer lange oprit naar een afgebrande boerderij. Het rook er nogal sterk naar het boerenland die dag, maar in het voorjaar is dat vrij normaal. Minthe en ik hadden samen geoefend met terugkomen. Dat ging geweldig. Toen dat duidelijk was mocht ze echt vrij. Ik stapte rustig met mijn stok over de oprit. 

Wat een jong droppie was ik in 2013

Teruggekeerd bij het beginpunt floot ik haar terug. Ik wilde het geleidetuig aandoen en wat voelde mijn handen? Een zeer vloeibare vreemde massa met een scherp ruikende mestlucht. Op het land waar Minthe zo dol enthousiast had gerend, gerold, en alles had gedaan wat des honds is, bleek die ochtend drijfmest uit te zijn gereden. Keurig naast me schudde Minthe zich eens lekker een paar keren uit. Ik zat van kop tot teen onder de drijfmest. Thuis heb ik zo goed als kwaad als dat ging haar buiten afgespoeld. Binnen schudde ze zich nog eens lekker een paar keren uit. Handdoeken erbij. Veel gewrijf en geschud. Zelf onder de douche gegaan, schone kleren aan. Tot zover alles goed … dacht ik, totdat Jan-Willem uit zijn werk kwam. Hij begon buiten al te roepen wat er in hemelsnaam was gebeurd, in huis begon hij nog harder te roepen. Hij verkeerde in shock. Kortom bijkeuken, keuken, hal en woonkamer waren van grond, via de wanden tot het plafond versierd met dikke en dunne druppels drijfmest. Uren is hij bezig geweest om de boel schoon te krijgen. Minthe? Zij vond zichzelf geweldig ruiken! De volgende dag zijn we wegens die geur naar een trimsalon gegaan. Kijk ook zo komt een geleidehond aan haar trekken! Daarna hebben we in het voorjaar deze route niet meer genomen. Hoewel ze met het loslopen, als ze de kans krijgt, nog steeds graag een modderbad neemt. Ze blijft een hondje.

Een week later lag hierachter mij drijfmest

Wat???

Alleen mijn pootjes zijn toch vies?

Gespot door d’andere baas in de modder

Badjas aan op weg naar huis

Vertrouwen moet je leren

Op 4 maart 2013 werden Minthe en ik een team. Die eerste paar maanden samen waren een bijzondere ontdekkingsreis. Enerzijds de vrijheid die ik plotseling kreeg door Minthe, maar anderzijds werd ik overvallen door veel onzekerheden. Deed ze het wel goed? Deed ik het goed? Waarom wilde ze niet langs een bepaald punt? Een plas die de hele weg bedekte. Met mijn stok controleerde ik neurotisch iedere op- en afstap. De eerste keer dat ik helemaal zelfstandig met Minthe naar Groningen ging (ik moest voor controle naar de tandarts), had ik mijzelf en Minthe extra goed voorbereid. Ik was met de bus naar Groningen afgereisd en had de overstap met de bus naar de tandarts geoefend. De route gelopen. Dit hebben we twee keren herhaald. Beide keren ging het uitstekend. Op de dag van de echte controle stapten Minthe en ik vol vertrouwen in de bus naar Groningen. We kwamen veilig aan bij de tandarts. Daar kwamen we het eerste obstakel tegen waar ik niet bij nagedacht had. De tandarts zit op de eerste verdieping en heeft alleen een wenteltrap naar boven. Naar boven ging moeizaam, maar het ging goed. Er was niets aan de hand met mijn tanden en kiezen, dus binnen 10 minuten konden we terug naar huis. De trap was snel gevonden, maar hoe ga je een smalle wenteltrap af? We (of ik?) durfden het samen niet. Uiteindelijk heb ik er hulp bij ingeroepen. Ik voorzichtig aan de leuning naar beneden en iemand anders met Minthe aan de riem naar beneden. Opgelost. Vervolgens op pad naar huis. We liepen samen over de stoep. Minthe wilde opeens naar links, maar in mijn hoofd klopte dat helemaal niet, dus gaf ik het commando “vooraan”, ze bleef weigerachtig staan. Nogmaals “vooraan”, ze ging op mijn aandringen lopen en daar opeens  pats boem lag ik breeduit over de stoep. Mijn handen kapot, mijn knieën en broek kapot en een hond die bij me stond te bibberen en mijn gezicht stond te likken. Wat was er aan de hand? Het waaide die dag behoorlijk en tijdens het bezoek aan de tandarts was er een stenen muurtje omgewaaid. Dat lag op de stoep. Minthe wilde er netjes omheen en haar baasje (ik) wist het beter. Het is helemaal goed gekomen. Na de grote schrik, Minthe geknuffeld, ben ik opgestaan (auw!) en gingen we samen verder. Van deze val heb ik goed geleerd veel meer op mijn kanjer te vertrouwen. Onze samenwerking ging daarna in korte tijd met grote stappen vooruit. Vooraan, vooruit, dikke lebber! Ondertussen ruim zes jaren samen onderweg!

Kennismaking januari 2013

Na zes jaren gewerkt te mogen hebben met een blindengeleidehond heb je ondertussen veel herinneringen verzameld. Minthe is mijn eerste blindengeleidehond. Zij heeft mij gekozen. Dat meen ik. De kennismaking begin januari 2013 met Minthe was een spannende gebeurtenis. Ter voorbereiding had ik het kleed  van onze vorige huishond gewassen en neergelgd, de bak opgezocht voor water. Schoongemaakt en gevuld. Rond 11 uur ging de deurbel. Daar stond Rijk (haar trainer) met Minthe. Minthe vloog direct als een wervelwind ons huis in. 

Ben grijs geworden ... 2019

Ondertussen gingen Rijk en ik in de woonkamer zitten. Minthe moest de hele benedenverdieping afsnuffelen (we woonden toen nog in een erg groot huis). Mijn onrust bereikte grote hoogtes. Waar was ze tocH? Rijk stelde me gerust. Minthe was het huis aan het keuren. Na een tijdje kwam de dame de woonkamer in. Ze vloog naar de waterbak, dronk als een bekakte dame, vlijde zich op het kleed naast mij op de grond en legde haar kop op mijn voet. Zo bleef ze vervolgens liggen. Dat gevoel alleen al. Ik geloof dat ik weinig opnam van alles wat Rijk mij te vertellen had. We hebben een stukje proef gelopen. Rijk had haar geleidetuig bij zich. Wat een ervaring! We vlogen letterlijk een rondje door Schildwolde. Nog even een bak koffie en de match was definitief. Maar … Minthe moest haar training nog afmaken en dus met Rijk mee terug naar Amstelveen. Rijk riep haar, maar ze kwam niet. Ze kroop nog dichter tegen mij aan. “Dat heb ik weer” riep hij. Werk ik al maanden met die hond, wil ze na een uurtje niet meer met me mee. Dat kwam goed en op 4 maart 2013 ging ik naar Amstelveen voor de twee weken durende opleiding. Tegenwoordig vindt de match plaats op de school in Amstelveen. We gaan ons daar samen op voorbereiden. Het kan nog maanden duren (daar rekenen we op).

Aftrap doppensite 2014

Op mijn kamer in Amstelveen 4-3-2013

Eerste winter 2014

Appel achter het huis 2013

Waar is mijn nieuwe baas maart 2013

Het pensioen gesprek

Gisteren (Valentijnsdag) was  een heel bijzondere dag. Iedereen die dit blog leest weet dat Minthe een dagje ouder wordt en soms klaar is met haar werk. Vorige week heeft de dierenarts vastgesteld dat ze lichamelijk helemaal gezond is. Gisteren kwam Hennie van KNGF Geleidehonden op bezoek voor een gesprek over het pensioen van Minthe. Tijdens zo’n gesprek word je helemaal bevraagd over het werkaanbod, waarom je een geleidehond wilt, of je in staat bent de hond zelf uit te laten. Of de tuin veilig is. Ik ben veel vragen alweer vergeten, want de emotie slaat tijdens zo’n gesprek toe. Mijn geweldige kanjer zomaar opeens ‘oud’  Een leven zonder haar aan mijn zijde en zonder een blindengeleidehond is niet voor te stellen. Minthe blijft als huishond, dus afscheid nemen van haar hoef ik niet op het moment van haar pensioen. Maar toch,  we zijn een super team samen. Dat zal straks flink wennen zijn aan een nieuwe vast geweldige hond.  Ik besef me goed dat ik enorm ben verwend met Minthe. Ze is een top hondje, dat naast haar geweldige werk, haar altijd vrolijke karakter, mij ook op allerlei andere gebieden steunt. Ze maakt mijn leven zoveel beter en mooier. Daarnaast scheelt zij door haar werk en liefde, mijn man een groot deel van zijn mantelzorgerlijk bestaan. Wat is er fijner dan een echtgenote die dingen onderneemt en zelfstandig is? Erop uit trekt als het even kan. Die zelfstandig op pad gaat en op reis. Zonder mijn kanjer zou  mijn vrijwilligerswerk (participatieraad, oogvereniging, ambassadeurschap, de plastic doppenactie in Noord Nederland, naar mijn moeder in Oegstgeest) niet mogelijk zijn of veel lastiger. Op 4 maart is ze 6 jaren voor mij aan het werk. Die tijd is omgevlogen.  Ze was een snelle leerlinge, ze was pas 22 maanden toen ze bij ons kwam.

Herinneringen aan de eerste tijd samen vliegen continue in mijn gedachten voorbij. Ik ga proberen in volgende blogs wat leuke herinneringen te delen. We hebben een heel stuk gelopen met Hennie van KNGF Geleidehonden. Ja hoor, dat had ik weer. Minthe deed het perfect en liet nauwelijks iets zien van wat ze de laatste tijd mij probeert te vertellen. Prachtig weer, staart in rotor standje 10 en lekker werken. Nauwelijks vertragen, niet telkens overal doen of ze moet poepen, kortom een top rondje. Ik vermoed het tandartseffect. Je hebt kiespijn en bij de tandarts is er opeens niets aan de hand. Mijn blije ei vond gisteren het werken prima. En mijn kanjer liet niets, maar dan ook niets zien van enige werkmoeheid. Ik had de indruk dat ze aan het opscheppen was, omdat ze maar al te goed ruikt dat Hennie van KNGF Geleidehonden is, dus beste pootje voor. Bovendien leek het voorjaar buiten. Zon, vogels, het was heerlijk. Toch zijn vandaag de papieren op de post gegaan om haar pensioen in werking te zetten. We wachten het af. De wachttijd is 2 tot 12 maanden. Wij gaan voor het gemiddelde …..

Lezingen over KNGF Geleidehonden

Mijn baasje geeft regelmatig lezingen. Ze weet veel over de verschillende honden van KNGF Geleidehonden en ze mag erg graag oeverloos over mij opscheppen. Een ideale combinatie. Vanzelfsprekend ben ik de beste blindengeleidehond ter wereld. Daar is weinig discussie over mogelijk. Gisteren mochten we voor het eerst een lezing houden in Assen zelf voor een groep lieve mensen. Het werd een informatieve, interactieve en gezellige ochtend. We hebben genoten. Ik ben braaf bij baas blijven liggen, maar op het einde mochten de mensen mij even aaien.

 

Donderdag blog-dag!

Donderdag is Minthe blog-dag! Iedere week een nieuw verhaal. 

Voor plastic doppen verzamelaars in het noorden van Nederland. 

Wanneer u in Groningen, Friesland, Drenthe of de kop van Overijssel woont, wilt u dan ook volgende pagina de doppenactie over de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland lezen? Hier staan leuke verhalen over de plastic doppenactie, maar ook belangrijke mededelingen, tips en vragen. 

 

Openbaar delen van mijn site wordt op prijs gesteld. U doet het voor alle mensen die honden zoals ik hard nodig hebben.

 

U mag mij ook altijd een e-mail sturen: minthe@minthe-doppenactie.nl