Wanneer het pad te smal is en mijn beugel te kort, werk ik gewoon door

Vreemde vragen, leuke vragen, rare vragen, vragen

Als ambassadeur voor KNGF Geleidehonden en de Stichting Vrienden Doppen Actie Noord Nederland  komen mijn vriendin en ik op scholen, bijeenkomsten van vrouwen van nu, en bij iedere groep mensen die graag iets wil horen over het belangrijke werk van geleidehonden.Ik ben een door KNGF Geleidehonden opgeleide en een cum laude gediplomeerde blindengeleidehond. Er zijn meer hondenscholen die speciale honden opleiden, maar over de geleidehonden van mijn school weet mijn baasje het meeste.

Lezingen door een ambassadeur van KNGF geleidehonden kunt u aanvragen op www.geleidehond.nl

1. Een geweldig leven!

Toen mijn vriendin mij net had, kon ze van sommige vragen of opmerkingen van mensen schrikken. Zo beweerde iemand tegen mijn vriendin dat  “ik tenminste wel een leuk leven had”. “Oh, euh”: “wat bedoelt u?” Antwoord: “Nou iedereen weet, dat geleidehonden een zwaar en treurig leven hebben, dat ze niets mogen en u laat uw hond met andere honden spelen”. Wat een rare opmerking. Wij geleidehonden, en alle geleidehonden die ik ken  (dat zijn er veel), hebben het leukste leven dat een hond zich op deze wereld wensen kan. We mogen overal mee naar toe met onze baasjes. Wat mijn vriendin ook gaat doen, ik ga mee. Per dag werk ik misschien een uurtje, hooguit twee. Uitzonderingen daar gelaten. Dat vind ik geweldig om te doen. Ik heb een zeer belangrijke en leuke baan. De rest van de dag mag ik bij mijn vriendinnetje zijn. In mijn geval mag ik zelfs ’s nachts bij haar zijn. Weliswaar op mijn eigen hondenbed, maar bij haar. Ik krijg heel goed te eten, ik word verwend met spelletjes en het mooiste is, dat mijn vrouwtje iedere dag met mij op pad gaat naar een plek waar ik met andere honden lekker kan spelen. We maken de leukste wandelingen met mijn honden vriendjes en ondertussen kletst mijn vrouwtje honderd uit met haar tweevoetige vriendinnen. Daarnaast willen bijna alle mensen even over mij praten en zeggen ze vaak hoe knap en lief of mooi ik ben. Dat hoor ik graag. Geleidehonden hebben een prachtig leven.

2. De leukste vraag

Tijdens een voorlichting op een school mogen kindertjes ook vragen stellen. De allerleukste vraag die mijn vriendin moest beantwoorden was de vraag van een jongetje van een jaar of 8 uit groep 4. Hij vroeg: “mevrouw kunt u ook vissen?” Geweldig, die vraag had niets met mij te maken, maar ik voelde mijn vrouwtje helemaal vrolijk worden. Haar antwoord: “ik denk van wel, maar ik weet het niet, ik heb namelijk nooit gevist”. 

3. De liefste vraag

De liefste vraag kreeg mijn baasje van een meisje uit groep 2: zij vroeg: “bent u ook wel eens verdrietig dat u niets kunt zien”. Ja, mijn vriendin is soms wel wat verdrietig over haar oogziekte, maar sinds ze mij heeft is dat verdriet grotendeels overgegaan. Ik ben er trots op dat ik dat voor haar kan doen: haar ogen zijn. Ze is door mij zoveel vrolijker en blijer geworden. Ze zegt wel eens gekscherend, maar ook serieus: “mijn Minthe is niet alleen mijn herwonnen zelfstandigheid, maar ze is ook mijn psychiater op vier pootjes.” Dat  laatste is beslist mijn eretitel.

3. Ik kan niet de was doen. 

Op een MBO school bij een groep studenten die in de zorg  gaat werken, ben ik ook op bezoek geweest. Mijn vriendin moest aan heel veel studenten vertellen over alle honden die KNGF Geleidehonden opleidt en ook waarom ik zo belangrijk ben in haar leven. Een leerling vroeg of ik ook de was deed. Nee, dat doe ik niet, dat doen collega’s van mij die tot assistentie geleidehond zijn opgeleid, mijn halfzusje Babbe en halfbroertje Beemer zijn zulke honden. Zij hebben invalide bazen die in een rolstoel zitten en zij worden geholpen met deuren open en dicht doen, dingen van de grond rapen, de was uit de wasmachine halen en nog veel meer. De opleiding voor blindengeleidehond is ingewikkeld genoeg. Trouwens, mijn baas kan zelf lopen, bukken en haar handen gebruiken, daar heeft ze mij niet voor nodig. Mij heeft ze nodig om zelfstandig op pad te kunnen gaan, zonder dat ze tegen allerlei obstakels aan loopt. Ik wijs haar lege stoelen, banken, palen, bushaltes, stoepen, zebrapaden, deuren en overhangende takken of borden aan. Ik loop om plassen heen, zodat ze drogen voeten houdt. Te veel om op te noemen. Ik leid haar langs allerlei obstakels, waar ze geen idee van heeft en als ik mijn kans schoon zie loop ik zo de dierenwinkel of kaaswinkel binnen onderweg in de grote hoop dat ze dat niet merkt. 

4. Vragen die niet over mij gaan. 

Een studente vroeg hoe mijn vriendin zich aankleedde. Tja, dat doet ze precies hetzelfde zoals ieder ander mens met twee armen en handen eraan. Ik help haar daar niet bij. Dat is meer werk voor assistentie geleidehonden. Hoe mijn vrouwtje dan weet wat ze aantrekt, oh oh bedoelde ze dat. Mijn baasje kan met haar iPhone kleuren kijken, en ook kan ze de verschillende structuren van kleding voelen. Meestal weet ze dan wat ze aantrekt. En zo vertelde mijn vriendin, wanneer ik het echt niet weet, dan vraag ik het aan mijn man. De studente kon het niet geloven: “bent u dan getrouwd???” Vroeg ze. Jazeker. “Hoe kan dat dan?” vroeg ze wel drie keren en vol verbazing achter elkaar. Hoe zou dat nu kunnen?   Baasje kreeg van de vraag de slappe lach en heeft de vraag uiteindelijk niet beantwoord. Ik laat dat aan uw verbeelding over.

5. Ik heb geen ingebouwde TomTom

Een opmerking die we vaak horen is: “knap toch dat die honden zomaar de weg weten”. Zomaar? Nee, niet waar! Ik  heb geen ingebouwde TomTom. Iedere route die we samen lopen moet het vrouwtje eerst zelf goed leren lopen en pas dan kan ze de route aan mij leren. Soms komt daar een mobiliteitstrainer van Visio aan te pas, maar de meeste routes kan ze zelf wel vinden met behulp van een app op haar iPhone en een oortje dat via blue tooth verbinding maakt met haar mobiele telefoon. Ze kan dan tegen mij zeggen of ik vooraan moet gaan, of links of rechts, een stoep moet zoeken of een bushalte. Dat kan ze prima en ik begrijp wat ze bedoelt. 

6. Waarom niet aaien en toespreken wanneer ik aan het werk ben?

Er is 1 ding waar mijn baasje een bloedhekel aan heeft: mensen die mij, terwijl ik aan het werk ben, ongevraagd aaien en ondertussen zeggen: “ik weet dat het niet mag, maar het is zooooo’n lieve hond, en eigenlijk vraagt ze er zelf om met die prachtige ogen”. Of de mensen zeggen: “oh, er staat niet aaien op haar tuigje, maar ik heb zelf een hondje dus ik mag het wel, uw hond ruikt mijn hond hoor”. En nog veel meer kromme redenen, waarom bepaalde mensen mij wel zouden mogen aaien terwijl ik aan het werk ben. Regelmatig hoor ik mijn vrouwtje dan haar tanden knarsen. Zeker wanneer mensen denken dat ze mij stiekem wel even kunnen aaien. Ik vind aandacht en aaien hartstikke fijn, dus als mensen mij toespreken met lieve stemmetjes en mij gaan knuffelen vind ik het zelf helemaal geweldig, maar ….. ik stop ook gelijk met werken, vergeet waar ik mee bezig ben. Ik ben en blijf een hond. Mijn vrouwtje kan vervolgens niet verder lopen, raakt soms gedesoriënteerd en afgeleid of komt te laat op haar werk. Het is onbegrijpelijk dat mensen niet begrijpen, dat ik, wanneer ik vrij ben, alle knuffels van de wereld krijg, maar dat wanneer ik aan het werk ben, mijn focus op de omgeving moet blijven, zodat mijn baas veilig kan doorlopen. Zeg nou zelf, wat zou u doen wanneer u aan het werk bent en uw baas of een klant u opeens over uw hoofd aait of u zomaar een  dikke knuffel geeft. Wat doet u dan? 

MIJ NIET AAIEN EN OOK NIET TOESPREKEN ALSTUBLIEFT wanneer ik aan het werk ben.

 7. Extra hulp naast mij. 

Hoe kan mijn baasje nou zien welke kleur iets heeft of hoe iets eruit ziet?

Vrouwtje heeft verschillende apps op haar iPhone. Een app die iets over kleuren vertelt, over kleding en een app die vertelt  of de persoon die in de buurt zit een man of vrouw is en wat hij of zij aan heeft. Een app die teksten herkent en voorleest,  een app die gesproken boeken voorleest, de juiste weg vertelt, enz. Nog meer en te veel om op te noemen. Maar het blijkt dat mensen die kunnen zien er niets van begrijpen. De telefoon van mijn baasje vertelt zelfs wat er mogelijk op een foto staat. Ik vind het leuk, want over mij zegt haar iPhone: Golden retriever, gouden staaf. Dat is een geweldige omschrijving!

8, Waarom ongevraagd voeren niet mag! 

Wanneer mensen mij lekkere dingen geven, heb ik daar zelf helemaal geen bezwaar tegen, want ik ben een enorm honger-labje met een goede neus voor lekkere dingen. Er kleeft helaas een groot bezwaar aan: wanneer mensen mij ongevraagd verwennen met eten mijn baasje  dat niet ziet. Zij moet precies weten wat ik krijg (veel dingen mag ik niet hebben), maar ze moet het vooral weten omdat ik niet dik mag worden. Een dikke hond is een ongelukkige hond, maar een dikke blindengeleidehond (bgh) is nog ongelukkiger, want een te dikke bgh heeft veel eerder blessures en is daarnaast veel sneller moe van het werk. Daarom wilt u mij NIETS geven, VOORDAT  u het aan mijn vriendin heeft gevraagd. Ik baal daar eerlijk gezegd zelf wel eens van, maar gelukkig heeft mijn baasje altijd wat te smullen bij zich voor mij, dus ik kom niets tekort. 

9. Waarom mag ik overal naar binnen, waar gewone huishonden niet mogen komen?

Heel gemakkelijk: dat staat gelukkig in de wet. Het klinkt niet erg leuk, maar ik ben een wettelijk erkend hulpmiddel en mag overal mee naar toe. Aan iemand in een rolstoel wordt ook niet gevraagd de rolstoel buiten te laten staan. Mijn baasje heeft mij niet voor niets. Deze regel geldt ook voor mijn andere collega’s waarvan men niet direct iets aan het baasje ziet, zoals de buddy geleidehonden. Het is erg vervelend voor onze bazen wanneer we worden geweigerd. En verdrietig. Dat zorgt voor veel extra stress bij de baasjes. Wij geleidehonden zijn altijd herkenbaar aan ons tuig of dekje. Bovendien hebben we een pasje. 

Heeft u specifieke vragen voor mij of mijn baas. Stel ze gerust op deze site. Of stuur mij een e-mail.  Mijn eigen e-mail is minthe@minthe-doppenactie.nl. Om de zoveel tijd zal er op mijn site een plekje worden ingeruimd om uw vragen te beantwoorden. Ik doe dat graag! Ik weet met name het een en ander van mijn eigen functie, maar ook van assistentie geleidehonden, buddy geleidehonden en autisme geleidehonden. Zelfs over de medische detectiehonden die tegenwoordig door KNGF Geleidehonden worden opgeleid kan ik het een en ander vertellen. Ik doe het graag. In Amstelveen waar mijn hondenuniversiteit zich bevindt kunnen ziende mensen zich aanmelding voor ‘de beleving’. Dan gaat u blind een virtuele wandeling maken door Amsterdam met een geleidehond. Wilt u zelf verder snuffelen in de wereld van de verschillende geleidehonden, kijk dan op www.geleidehond.nl Dat is de website van mijn school. Kinderen  kunnen daar ook veel informatie vinden over ons en over dit onderwerp een spreekbeurt maken. Tip: vraag je school om een ambassadeur uit te nodigen. En ga met de school plastic doppen sparen, want plastic doppen leveren geld op en dat geld wordt besteed aan onze opleiding. Ik zeg doen

10. Gebruikersovereenkomst

In feite ben ik niet het eigendom van mijn baasje. Mijn baasje heeft een gebruikersovereenkomst moeten tekenen toen zij mij kreeg na de opleiding op de hondenschool. Zolang ik werk (ik hoop toch zeker tot mijn 9e) blijf ik eigendom van KNGF Geleidehonden. Daarom komen ze ook minimaal 1 x per jaar controleren of ik mijn werk goed doe, of het baasje en ik goed samen werken, of ik niet te dik ben, of ik gezond ben en mijn vaccinaties heb gehad. Wanneer dingen niet in orde zijn krijgt mijn baasje een waarschuwing en komt iemand van KNGF Geleidehonden vaker langs om te kijken of dingen zijn verbeterd. Mijn baasje en ik krijgen tot nu toe samen telkens tienen voor ons werk en onze vriendschap. Wanneer ik met pensioen ga (ik hoef echt niet mijn hele leven te werken), mag ik bij mijn baasje blijven, maar niet meer werken. Dan pas word ik haar eigendom. Als het goed is krijgt baasje dan een andere blindengeleidehond in bruikleen en heb ik een vriendje thuis. Dat lijkt mij leuk! Mocht mijn baasje niet voor twee honden kunnen zorgen dan word ik geplaatst bij mensen die mij graag willen hebben. Het zal u niet verbazen dat al heel veel mensen voor mij in de rij staan. Nou ze hebben dikke pech, want de andere baas wil mij dolgraag hebben ..... en kan haast niet wachten tot ik met pensioen ga.

 

 

 

 

 

 

 

 

Lekker wandelen

Verliefd

Dabben in het Asserbos

Dollen met Noodles

Bello is nog klein, maar wel lief