Ganglion en zorgkosten

Ganglion Een ganglion is een onschuldig knobbeltje dat groeit uit een peesschede. Sommige mensen krijgen ze nooit, anderen 1 x en een mens als ik heeft ze regelmatig. Geen probleem. Meestal doen ze geen pijn en met enige regelmaat verdwijnen ze vanzelf. Echter, soms groeien ze bij mij op hinderlijke plekken in mijn handen. Zowel links als rechts heb ik last gehad van ganglions. De eerste keer toen ik slechts 8 jaren oud was. Die knobbel is op het ziekenhuis verwijderd en ik kan me alleen herinneren dat het geen pijn deed en zo klaar was. Die ganglion zat aan aan het bot van mijn rechter onderarm in mijn pols. Ondertussen ben ik in de 60 en heel wat van die knobbels ouder. Sinds mijn 8e ontstonden op diverse plaatsen nieuwe ganglions. En ook in mijn polsen nog een aantal keren. Twee maal heeft de huisarts ze met een boek kapot geslagen, later een aantal keren leeggezogen. Op een dag kreeg ik een ganglion tussen twee kootjes van mijn linker middelvinger. Die deed pijn, omdat ik die vinger daardoor slecht kon buigen. Na een bezoek aan de huisarts werd ik verwezen naar een (plastisch) chirurg. De ganglion werd tijdens het consult en met 1 verdovingsprik vlot verwijderd. Twintig minuten later en drie hechtingen rijker was het ‘leed’ geleden. Daarna kreeg ik er opnieuw eentje in mijn rechterhand onder mijn linker middelvinger. Ook die werd bij de plastisch chirurg na verwijzing door de huisarts snel verwijderd. Het wordt wat saai, maar weer ontstonden er zeker nog een stuk of vier ganglions (ben het aantal vergeten) die operatief zijn verwijderd. Allemaal volgens bovenstaand schema. Een tijd terug ontwikkelde zich een ganglion bij het onderste kootje van mijn rechter duim. Eerst heb ik een poos geprobeerd om het ding weg te duwen door ermee te spelen en in te bijten. Het  was er en bleef. Ik kreeg er last van:  mijn duim kon ik moeilijker bewegen. Naar de huisarts. En hij zei: ik denk dat het een ganglion is. Ja precies, dat was mijn bescheiden idee ook. Vervolgens zie mijn huisarts: “ik stuur je door naar een plastisch chirurg. Het kan zijn dat je twee keren moet gaan.1 x om het te laten bekijken en de tweede keer om het weg te laten halen”. Zo leek het te gaan. De huisarts schreef een brief, ik kreeg een oproep van de polikliniek plastische chirurgie. Een vrouwelijke arts bekeek mijn duim-pols en zei: “ik denk dat het een ganglion is, maar ik wil eerst foto’s en een echo”. Op mijn waarom vraag beantwoordde ze: “dat is protocol”. Ik dacht dat laten we even gelijk doen. Maar nee, daar moest ik een oproep voor krijgen. Telt u met mij mee? Dit was het tweede bezoek aan het ziekenhuis. Niet vervelend overigens, maar de kosten om met het OV bij het ziekenhuis te komen zijn 10 euro voor een retour en je bent er toch een dagdeel mee kwijt. De oproep van radiologie kwam. Voor de derde keer naar het ziekenhuis. Op radiologie werd een echo gemaakt, omdat de arts het ook over een foto had gehad, vroeg ik daar naar. Nee, de echo was ook de foto. Fijn. Terug naar huis. Een week later word ik gebeld door de polikliniek plastische chirurgie. Radiologie was vergeten een foto te maken. Hoort u mij zuchten? Of ik ‘even’ nog die foto kon laten maken. Voor de vierde keer met de bus naar het ziekenhuis. Het vierde dagdeel van mijn tijd. Veertig euro verder. Daarna kreeg ik een oproep om bij de plastisch chirurg te komen. Niets over een ingreep, maar goed. Ik ging (vijfde keer, tien euro verder en een dagdeel). De plastisch chirurg deelde mij vrolijk mee dat ik een ganglion had. Dat was uit de echo goed te zien. “Ja” zuchtte ik wat minder enthousiast. “Nou dan stuur ik u door naar de anesthesioloog” sprak de chirurg vrolijk. “Waarom” vroeg ik nu wel erg verbaasd. “Tegenwoordig doen we dit soort ingrepen met een armblokkade”, was het antwoord. Ik sputterde tegen. Na mijn vele ervaringen in het verleden, vond ik dat behoorlijk overdreven. Ik kon praten als Brugman, maar het hielp niet. Opnieuw naar huis en wachten op een oproep van de anesthesioloog. Die kwam en minder vrolijk gingen mijn blindengeleidehond en ik op pad naar het ziekenhuis. Zesde keer, weer een dagdeel en de ingreep ver weg. De anesthesioloog was een aardige vent, maar hij wilde bij mij geen armblokkade doen, want “mevrouw u bent blind en het risico op complicaties van een armblokkade is voor u in verband met uw visuele beperking, geen aanvaardbaar risico”. Ik verzette mij, want algehele narcose voor een ganglion, dat vond ik absoluut een te zwaar en overdreven middel. Terug naar huis, de huisarts gebeld voor een telefonische afspraak. Ook de huisarts was verbaasd en ik heb hem gevraagd of hij voor mij wilde bemiddelen, want ik wilde weliswaar van mijn ganglion af, maar ik wilde geen narcose en trouwens ook geen armblokkade. Een plaatselijke verdoving wilde ik. Na een maand kreeg ik een oproep van de dagopname van het ziekenhuis. Zevende keer naar het ziekenhuis en een hele dag verder, plust 10 euro voor de bus. Ik moest nuchter komen, mocht na de ingreep niet autorijden (mocht ik daarvoor ook niet, dit terzijde). Ik baalde, maar goed op naar het ziekenhuis. Ik moest mij omkleden, operatiekleding aan. Zo’n zot hoedje van papier op. Ondertussen deelde ik kordaat mee, dat ik niet van plan was om onder narcose te gaan. De zuster keek op mijn dossier. En ja daar zat zowaar een papiertje op waarop stond dat de huisarts hierover had gebeld met de chirurg. Ik moest wachten tot de chirurg klaar was met een andere operatie, dan zou men met mij praten. De chirurg kwam na meer dan een uur en bekeek mijn ganglion even en zei tegen mij: u bent dus die mevrouw waarover we zoveel hebben gepraat. Wederom zei  ik nadrukkelijk idat ik een plaatselijke verdoving wilde of anders naar huis zou gaan. De chirurgie vond dat ik het volgende moest weten: het bloedeloos maken van de onderarm zou bijzonder onaangenaam zijn, de prikken zouden veel pijn doen en ik moest stil liggen. Ik vond het allemaal prima. Vervolgens mocht ik in een kamertje op een tafel liggen. Mijn rechterarm kreeg een strakke band om, en rond mijn duim kreeg ik een injectie. Beide zaken waren nauwelijks onaangenaam te noemen. Mijn hand prikkelde wat en de injectie zelf heb ik helemaal niet gevoeld. Na tien minuten was de ganglion verwijderd, na 15 minuten was het uiteinde van het bot even ingebrand (om te voorkomen dat er een nieuwe ganglion uit kon groeien) en het wondje gehecht. Twintig minuten later zat ik in een stoel en dertig minuten later liep ik het ziekenhuis uit de buitenlucht in. Na een week zou ik terug moeten komen voor controle. Dat laatste heb ik niet meer gedaan. Een achtste keer voor een sneetje van 1,5 cm. De hechting was van het zelf oplosbare soort. De ingreep was geslaagd. Ganglion weg. Ben ik nu dwaas of is dit protocol een vorm van kostenopdrijving? Zowel voor de zorgverzekering als de patiënt. Zeven keren (eigenlijk acht keren) naar het ziekenhuis, in totaal 4 hele dagen van mijn tijd en uiteindelijk is de ganglion met een plaatselijke verdoving binnen een half uurtje verwijderd. De zorg is duur in Nederland. Onzinnige zorg is dwaas.

ENORM LITTEKEN